Source in Persian: https://t.me/alayhesarmaye/11605/
Source in English: https://againstwagelabor.com/2026/01/11/we-live-in-a-world-where-capitalism-no-longer-has-a-mask/
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο καπιταλισμός έχει εγκαταλείψει τα προσχήματα. Όσα για χρόνια μας πλασάρανε για δημοκρατία, ελευθερία της έκφρασης και ανθρώπινα δικαιώματα καταρρέουν. Η γυμνή βία, η καταστολή, η λογοκρισία, ο πόλεμος και η εξόντωση δεν αποτελούν πλέον την εξαίρεση -έχουν γίνει ο κανόνας. Ο καπιταλισμός, στο αποκορύφωμα των κρίσεών του, δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο πιο ξεκάθαρα από ποτέ.
Σε έναν τέτοιο κόσμο, το να ελπίζουμε ή να ζητάμε σωτηρία από τις κυρίαρχες δυνάμεις, τις κυβερνήσεις και κάθε είδους «εξωτερικούς προστάτες» δεν οδηγεί πουθενά. Δεν πρόκειται για δυνάμεις απελευθέρωσης, αλλά για κομμάτι του ίδιου συστήματος που έχει έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο τη ζωή εκατομμυρίων εργατ(ρι)ών. Το να στηριζόμαστε πάνω τους δεν είναι παρά η επανάληψη παλιών λαθών.
Το Ιράν δεν αποτελεί εξαίρεση. Εδώ απλώς βλέπουμε, πολύ συγκεκριμένα και χωρίς καμία μάσκα, τις ίδιες σχέσεις εξουσίας: φτώχεια, καταπίεση, δικαιώματα υπό αίρεση, ανασφάλεια, διακρίσεις και την καταστροφή της καθημερινότητας της εργατικής τάξης.
Σε μια συγκυρία σαν κι αυτή, η κραυγή για ανατροπή ακούγεται παντού και είναι δυνατή. Και είναι δίκαια και αναγκαίο κραυγή. Όμως η ιστορική πείρα της εργατικής τάξης έχει δείξει πως όταν η ανατροπή μένει σύνθημα, όταν προχωρά χωρίς προσανατολισμό και χωρίς να στηρίζεται στην πραγματική δύναμη των προλετάριων, ξανά και ξανά οδηγεί στην αποτυχία και στην αναπαραγωγή της ίδιας κατάστασης.
Το έχουμε δει πολλές φορές, οι από κάτω και οι από πάνω, το θύμα και ο θύτης, στοιχίζονται κάτω από την ίδια σημαία – και το αποτέλεσμα για τους εργάτες και τις εργάτριες δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση της εκμετάλλευσης και η συντριβή τους. Αυτή η εμπειρία έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά στο Ιράν, και το τίμημα το πλήρωσαν οι ίδιοι οι προλετάριοι και οι οικογένειές τους.
Σήμερα, δίπλα στην οργή και τη διαμαρτυρία, υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα: σε τμήματα των μέσων ενημέρωσης, αλλά κάποιες φορές και στον δρόμο, οι μοναρχικές φωνές ακούγονται όλο και πιο δυνατά. Οφείλουμε να αναγνωρίζουμε αυτήν την κατάσταση, αλλά δεν πρέπει να μας υποτάξει. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε αυτόν τον επικοινωνιακό θόρυβο των μέσων ενημέρωσης και τα κραυγαλέα συνθήματα να αποθαρρύνουν ή να απογοητεύσουν τους προλετάριους και να τους εκτρέψουν από τον δρόμο τους.
Όσο δυνατές κι αν είναι, αυτές οι φωνές δεν εκφράζουν την πραγματική ζωή της εργατικής τάξης ούτε δίνουν απαντήσεις στα ουσιαστικά της προβλήματα. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι φωνές που κυριαρχούν συγκυριακά ή ακούγονται στα μέσα ενημέρωσης δεν είναι κατ’ ανάγκη η κυρίαρχη δύναμη στην πραγματική ζωή. Καθοριστικό είναι κάτι μόνο αν αυτό ριζώνει στους καθημερινούς πόνους και τις ανάγκες της εργατικής τάξης.
Το βασικό ερώτημα παραμένει: ανατροπή στηριζόμενη σε ποια δύναμη και για ποια αλλαγή; Το να μένουμε απλώς στον δρόμο, ιδιαίτερα σε συνθήκες απροκάλυπτης καταστολής και απομόνωσης, αυξάνει τις απώλειες και εξαντλεί τις δυνάμεις περισσότερο απ’ όσο προωθεί την υπόθεση των εργατ(ρι)ών. Ο δρόμος είναι σημαντικός, αλλά δεν είναι το παν. Αποκτά νόημα μόνο όταν πατάει γερά πάνω στην πραγματική ζωή των εργατών.
Η ζωή δεν είναι μόνο ο δρόμος. Είναι το ψωμί, τα φάρμακα, η υγεία, το σχολείο, το νερό, το ρεύμα, η μετακίνηση, η ασφάλεια, η ειρήνη — τα άμεσα και καθημερινά βάσανα των εργατών. Αν αυτά δεν απαντηθούν, καμία διαδήλωση και καμία κραυγή δεν θα διαρκέσει.
Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από καμία κυβερνήση ή «μεγάλες δυνάμεις» ή κάθε λογής αστικές αντιπολιτεύσεις – δεξιές, αριστερές, εγχώριες, ξένες. Αυτό που έχουμε στη διάθεσή μας είναι οι ίδιοι οι εργάτες και οι εργάτριες – οι προλετάριοι/ες που ζουν και δουλεύουν δίπλα δίπλα και αγωνίζονται για κοινά προβλήμτα. Έτσι μόνο μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη, να συνεχίσουμε τον αγώνα, βδομάδα τη βδομάδα και μέσα από αυτή την δύναμη γεννιέται η δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς οι ίδιες για τη δουλειά και τη ζωή μας.
Όταν οι εργαζόμενοι μπορούν να οργανώνουν και να στηρίζουν την καθημερινή τους ζωή, όταν διαμορφώνεται ανάμεσά τους ένα αίσθημα αλληλεγγύης και συντροφικότητας, και όταν οι αποφάσεις παίρνονται από τα ίδια τα σπλάχνα της εργατικής τάξης, τότε ο δρόμος παύει να είναι χώρος φθοράς και γίνεται σημείο συγκέντρωσης πραγματικής δύναμης.
Και αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς καθαρότητα και σαφήνεια των αιτήμάτων, και στα άμεσα και τα επείγοντα αιτήματα. Στην προετοιμασία για την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης, τα αιτήματα των εργαζομένων είναι σαφή και αδιαπραγμάτευτα:
- Το φαγητό, το ντύσιμο, η στέγη με όλες τις υποδομές, το φάρμακο, η περίθαλψη, η εκπαίδευση, το νερό, το ρεύμα, το αέριο, το διαδίκτυο, οι μεταφορές, η ψυχαγωγία, τα ταξίδια και κάθε βασική ανάγκη της ανθρώπινης ζωής πρέπει να αποσπαστούν ολοκληρωτικά από κάθε μορφή εμπορεύματος και χρηματικής συναλλαγής και να είναι διαθέσιμα σε όλους, παντού -ιδιαίτερα στους εργάτες/τριες και τις οικογένειές τους- χωρίς χρηματικό αντίτιμο.
- Κάθε κρατική παρέμβαση σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής -από το ντύσιμο και τη συλλογική ζωή έως τις κοινωνικές σχέσεις, τις πεποιθήσεις, τον πολιτισμό, την ηθική, τις παραδόσεις, τα έθιμα, την πολιτική δράση και κάθε άλλο πεδίο- πρέπει να απαγορευτεί απολύτως.
- Η οικιακή εργασία πρέπει να καταργηθεί πλήρως και να αντικατασταθεί από συλλογικές κοινωνικές υπηρεσίες, έξω από κάθε μορφή χρηματικής ανταλλαγής.
- Το σωφρονιστικό σύστημα πρέπει να τσακιστεί και όλες οι φυλακές να καταργηθούν.
- Κάθε μορφή θανατικής ποινής πρέπει να απαγορευτεί χωρίς καμία εξαίρεση.
Αυτά είναι τα άμεσα και ζωτικά αιτήματα της εργατικής τάξης. Η πραγμάτωση του καθενός συνδέεται άρρηκτα με την πραγματική δύναμη των προλετάριων -τη δύναμη που χτίζεται στην καθημερινή ζωή, όχι στον θόρυβο των μήντια, ούτε στις υποσχέσεις και τα σχέδια της εξουσίας από τα πάνω.
Κάτω ο καπιταλισμός, η Ισλαμική Δημοκρατία και κάθε καπιταλιστικό κράτος!
Για μια κοινωνία συμβουλίων, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς τάξεις, χωρίς μισθωτή σκλαβιά!
Active anti-capitalist workers of the movement for the abolition of wage labor