capitalistpeacedeserters – λιποτάκτ(ρι)ες της καπιταλιστικής ειρήνης

Ελευθερία ή Θάνατος: συνέντευξη με έναν λιποτάκτη του ρωσικού στρατού

Εδώ σε pdf

Τον Μάιο του 2026, θέσαμε διάφορες ερωτήσεις σε ένα άτομο που λιποτάκτησε από τον ρωσικό στρατό τον Δεκέμβριο του 2024. Δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του στο πλαίσιο μιας σειράς συνεντεύξεων με λιποτάκτες και άτομα που αποφεύγουν την επιστράτευση ή τη στρατιωτική θητεία σε καιρό πολέμου. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο στόχος μας δεν είναι απλώς να μοιραστούμε προσωπικές ιστορίες, αλλά πάνω απ’ όλα να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις συνεντεύξεις για να διευκρινίσουμε πώς μπορούμε να συμβάλουμε στο να γίνει η λιποταξία μια ευρέως διαδεδομένη και συλλογικά οργανωμένη μορφή αντίστασης ενάντια στον πόλεμο.

1) Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε οδήγησαν να λιποτακτήσεις και σε ποιο στάδιο του πολέμου το έκανες;

Για να καταλάβετε γιατί λιποτάκτησα, πρέπει να καταλάβετε πώς κατέληξα στο στρατό. Με λίγα λόγια, πολλοί άνθρωποι στη ρωσία βρίσκονται επί του παρόντος στο στόχαστρο του Υπουργείου Άμυνας· ο ρωσικός στρατός κινητοποιεί αυτή τη στιγμή τις διαθέσιμες εφεδρείες. Αν και δεν υπάρχει επίσημη στρατιωτική κινητοποίηση —ή είναι εξαιρετικά περιορισμένη— το σχετικό διάταγμα του Πούτιν παραμένει σε ισχύ και κανείς δεν σκοπεύει να το ανακαλέσει. Αυτό ανοίγει ευκαιρίες για τους «στρατονόμους». Για παράδειγμα, έχει γίνει συνήθης πρακτική η αναγκαστική στρατολόγηση ατόμων για τη στρατιωτική θητεία. Οι [στμ. κληρωτοί, που υπηρετούν θητεία] φαντάροι, όπως εγώ, δεν επιτρέπεται να στέλνονται στο μέτωπο σύμφωνα με τον νόμο· ωστόσο, στρατολογούνται με την προσδοκία ότι ορισμένοι από αυτούς θα αναγκαστούν να υπογράψουν σύμβαση. Αυτό ακριβώς συνέβη και σε μένα. Πριν καταταγώ στον στρατό, οι πολιτικές μου πεποιθήσεις ήταν αυστηρά μαρξιστικές. Ο πόλεμος με απωθούσε για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά, επίσης, καταλάβαινα ξεκάθαρα ότι ο πόλεμος ήταν μια πράξη ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας από τη ρωσική ομοσπονδία. Ο στόχος του πολέμου δεν ήταν η κενή ρητορική για την προστασία του λαού του Ντονμπάς και του Λουχάνσκ από την υποτιθέμενη γενοκτονία που λαμβάνει χώρα στην Ουκρανία, ούτε η διαφύλαξη των συνόρων του κράτους από την εισβολή του ΝΑΤΟ. Είχα πλήρη συνείδηση ότι ο πόλεμος έφερε άμεσα πολιτικά και οικονομικά οφέλη σε έναν στενό κύκλο της ρωσικής κυβερνώσας ελίτ, με επίκεντρο τον Πούτιν. Φυσικά, δεν είχα καμία πρόθεση να συμμετάσχω σε αυτή τη βαρβαρότητα. Αν και σε ορισμένα στάδια της θητείας μου άρχισε να μου φαίνεται ότι η αντίσταση ήταν άσκοπη, ότι έπρεπε απλώς να υποταχθώ και να ακολουθήσω τις διαταγές, κάθε φορά έβρισκα τη δύναμη να σαμποτάρω την προσωπική μου συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο. Συνολικά, λιποτάκτησα τρεις φορές. Κάθε φορά, αυτό συνέβαινε όταν προσπαθούσαν να με στείλουν στο μέτωπο. Μεταξύ αυτών των πράξεων λιποταξίας, υπέφερα βασανιστήρια, εκφοβισμό και κάθε είδους ταπείνωση. Η τελευταία μου απόπειρα απόδρασης έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο του 2024· ήταν η πιο τρελή μέχρι τότε – πήδηξα από ένα παράθυρο στον σταθμό Γιαροσλάβσκι στη Μόσχα, αφού πρώτα άρπαξα τα έγγραφά μου από έναν στρατιωτικό αστυνομικό. Εν ολίγοις, ήταν για γέλια.

Εκδήλωση-Συζήτηση με αφορμή την έκδοση: ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο

Γιατί δεν κάθονται στη χώρα τους να πολεμήσουν;

Εκδήλωση-Συζήτηση από Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης και Συναντήσεις ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων (Αθήνα) με αφορμή την έκδοση: ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο

Σάββατο 6 Ιουνίου, 19.00

Στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Ομήρου & Περδίκα, Κάτω Τούμπα, Θεσσαλονίκη

* Μετά την εκδήλωση θα ακολουθήσει μπαρ

[Brochure] “From the 2nd Intifada to October 7th”

To download the entire pamphlet in PDF format, click on the image.

The following are a few introductory remarks accompanying the publication of the complete translation of the brochure:

This edition was actually completed in August 2025, but it was not published until the end of September that year. Because of this, some parts of it are already out of date given where things stand today.

Despite the dishonest claims made by their defenders, the armed Palestinian resistance suffered a devastating defeat, one that came at the cost of hundreds of thousands of civilian proletarian lives, while leaving behind even greater numbers of mutilated and displaced people — alongside the near-total destruction of homes, hospitals, schools, energy infrastructure, and water supplies.

The result has been a sham ceasefire under which the destruction of the Palestinian proletariat in Gaza continues more quietly and with far less visibility.

Meanwhile, attacks by settler terrorists in the West Bank have reached unprecedented levels, with the Israeli state itself acting as the chief terrorist force, openly declaring its intention to annex the West Bank while continuing to approve new expansions of the illegal settlements there.

The same aggressive and militaristic logic of expansion and devastation is now being pursued in southern Lebanon, at the same time as military operations against Iran continue. For the foreseeable future, the Israeli state appears determined to remain locked in continuous warfare as a way of postponing the resolution of its own internal contradictions, along with the broader contradictions produced by the current crisis of global capitalist production.

May 2026

From the back cover

In this edition, we have chosen to focus on October 7 not as a “terrorist act,” nor as an “act of resistance” by Palestinian guerrillas, but primarily as a militarized externalization of the class conflicts running through both societies. Our aim has been to understand how October 7 came about, viewing it as the culmination of historical developments. To do so, we need a narrative that looks backward in time and brings to light the contradictions within Israeli and Palestinian societies, rather than framing the event merely as part of an imperialist conflict. A particular concern of ours has been the triumph of politico-military formations—detached from social struggles—over class struggle. On the one hand, the military wing of Hamas, and on the other, the Israeli armed forces, confine the working classes of both sides within narrow, suffocating nationalist frameworks designed to keep them out of the way. This brochure seeks to restore the centrality of class struggle and historical context to the forefront. Hence, we have decided to examine the internal dynamics of Gaza, the West Bank, and
Israel.

[ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ] Ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο

Η παρούσα έκδοση «Ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο, μια συλλογή μεταφράσεων» αποτελεί όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της μια συλλογή αντιπολεμικού υλικού για την (αντι)πληροφόρηση και την υλική και πολιτική υποστήριξη της λιποταξίας. Τα κείμενα τα οποία περιέχονται και μεταφράστηκαν από τη συνέλευση μας κατά τη διάρκεια της προηγούμενης διετίας δεν επιλέχθηκαν απλά και μόνο για το ενδιαφέρον τους. Αντλήσαμε το σύνολο του υλικού μέσα από την πραγματική επικοινωνία μας με τους συντρόφους που το συνέταξαν στα πλαίσια της διεθνιστικής/ντεφετιστικής δικτύωσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Ένας χρόνος οικονομικής ενίσχυσης και έμπρακτης αλληλεγγύης

Αναδημοσιεύουμε από το συντρόφια της ΑΜΙ το απολογιστικό κείμενο για τον ένα χρόνο καμπάνιας αλληλεγγύης σε λιποτάκτες και ανυπότακτους του ρωσο-ουκρανικού μετώπου, της οποίας είμαστε μέρος. [Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης}

Τον Φεβρουάριο του 2025, η Antimilitarist Initiative (AMI) ξεκίνησε μια δημόσια καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης για λιποτάκτες και πρόσφυγες πολέμου. Έναν χρόνο μετά την ανακοίνωσή της, επιχειρούμε έναν πρώτο απολογισμό για τον αντίκτυπό της και για το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε.

Βιοπολιτική του πολέμου μόνο για τη μια πλευρά και η καμπάνια για τα drones της «αντίστασης»||Biopolitics of War—But Only on One Side—and the Campaign for the Drones of “Resistance”

scroll down for english

Εισαγωγικό σημείωμα από τις Λιποτάκτριες

Μεταφράζουμε παρακάτω δύο κείμενα που θέτουν σοβαρούς προβληματισμούς για το τι εννοούμε όταν μιλάμε για αντίσταση, αλληλεγγύη και άρνηση του πολέμου.
Γίνεται να μιλάς για τις αναγκαστικές μεταφορές παιδιών της ουκρανίας στη ρωσία και τον τρόπο που αυτό πλαισιώνεται με όρους «βιοπολιτικής», χωρίς να μιλάς για το πώς η ίδια κρατική λογική «διαχείρισης ζωών» αποσιωπάται όταν αφορά την ουκρανία; Δηλαδή, χωρίς να μιλάς για τη βίαιη στρατολόγηση, την εδώ και 4 χρόνια απαγόρευση εξόδου από τη χώρα στους άντρες 18-60 χρονών (μέχρι πρότινος) και την εξαναγκαστική αποστολή στο μέτωπο;

Report from the solidarity event with deserters in Athens on 28 February 2026, by Deserters of Capitalist Peace

Our event, held together with Meetings against War and Peace of the Dominant, on political support for desertion and practical support for deserters from the Russo-Ukrainian front, took place in one of the few remaining occupied spaces that have managed to hold out against the Greek state’s repressive offensive. The turnout was strong and, overall, the event achieved its purpose. It created a space where part of the politicised anti-authoritarian milieu — those who refuse both the rival imperialist camps and the call to side with supposedly “wronged” states or national liberation struggles— could come together, and it showed that there is real interest in building a pole of war refusal from an internationalist perspective.

Κάλεσμα σε αντιπολεμική μικροφωνική συγκέντρωση, Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Κυριακή 22/3 στις 12.30 μμ.

Με αφορμή την πιο πρόσφατη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, ενώ τα υπόλοιπα μέτωπα, Σουδάν, Μιανμάρ, Υεμένη, Μπουρκίνα Φάσο, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό παραμένουν ενεργά και η εξόντωση του παλαιστινιακού προλεταριάτου συνεχίζεται αμείωτα, καλούμε σε αντιπολεμική, αντιμιλιταριστική μικροφωνική στη Δημοτική αγορά Κυψέλης, την Κυριακή 22/3 στις 12.30.

Δύο μεταφράσεις για την ταξική πάλη και τον πόλεμο στο Ιράν

Δημοσιεύουμε τις παρακάτω μεταφράσεις και το επίμετρο που τις ακολουθεί ως ελάχιστη συμβολή στην κατανόηση της βίαιης συγκυρίας από τη σκοπιά του προλεταριάτου της Μέσης Ανατολής, του Ιράν συγκεκριμένα, όπου, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση προχωρά μέσα από πόλεμο, σφαγές και καταστροφή, όπως και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

Ο πόλεμος γεννιέται μέσα από την ίδια την κίνηση του κεφαλαίου. Είναι μορφή του παγκόσμιου ανταγωνισμού ανάμεσα στα κράτη και τα κεφάλαιά τους, αλλά και μέσο για να επιβληθούν νέοι όροι εκμετάλλευσης και πειθάρχησης στο προλεταριάτο. Ενώ το κράτος επικαλείται την απειλή του «εξωτερικού εχθρού», η πραγματική σύγκρουση εκτυλίσσεται στο εσωτερικό: ανάμεσα στο κεφάλαιο και το κράτος του, από τη μια, και το προλεταριάτο, ως τον πραγματικό εσωτερικό τους εχθρό, από την άλλη. Γι’ αυτό ο καπιταλιστικός πόλεμος δεν είναι παρά στιγμή της ταξικής κυριαρχίας και στρέφεται τελικά ενάντια στους προλετάριους παντού.

Εκδήλωση-Συζήτηση σε Αλληλεγγύη με τους Λιποτάκτες από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο//Public-Event in solidarity with deserters from the Russo-Ukrainian front

[scroll for english]

2022-2026: Τέσσερα χρόνια από την έναρξη του πολέμου με δύο εκατομμύρια άφαντους από τα στρατολογικά μητρώα στην ουκρανία και πάνω από 200.000 χιλιάδες ουκρανούς λιποτάκτες και δεκάδες χιλιάδες ρώσους, να φέρνουν βαρύ πονοκέφαλο στους καραβανάδες και τους πολεμοχαρείς φίλους τους.