Πρόλογος από τις Λιποτάκτ(ρι)ες Καπιταλιστικής Ειρήνης
Παρακάτω ακολουθούν μεταφρασμένα δύο άρθρα σε σχέση με τις εξελίξεις στον εσωτερικό πόλεμο της ουκρανίας και της εε ενάντια στο ουκρανικό προλεταριάτο. Λάβαμε τα κείμενα από συντρόφια από την ουκρανία, από την Assembly και από την κεντρική ευρώπη, από την ANTIMILITARISTICKÁ INICIATIVA [AMI]. Το πρώτο αφορά την αυστηροποίηση στις χώρες της ευρώπης του καθεστώτος του πρόσφυγα για λιποτάκτες του ουκρανικού στρατού (για τους ρώσους δεν το συζητάνε καν, μόνο η γαλλία κατά βάση τους δίνει άσυλο στην εε), ενώ στο δεύτερο εκφράζεται η άποψη ότι, παρόλη τη συχνότητα και το πολυάριθμο των αντιστάσεων στην αναγκαστική βίαιη επιστράτευση ουκρανών αντρών από τους δρόμους, μια μερίδα εργαζομένων εξακολουθεί να συναινεί στον συνεχιζόμενο πόλεμο, κυρίως αυτή που δεν κινδυνεύει να επιστρατευτεί. Μόνη διέξοδος να μη μένει κανείς εξεγερμένος μόνος, η αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη, το όπλο των εργατριών στον πόλεμο ενάντια στον πόλεμο των αφεντικών. Τα δύο κείμενα μπορούν να βρεθούν στα αγγλικά εδώ και εδώ.
Την Πέμπτη 9 Ιουλίου στηρίξαμε και συμμετείχαμε στη μικροφωνική συγκέντρωση που έγινε από τις Συναντήσεις ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων με μαζική συμμετοχή συντρόφων και συντροφισσών, ενάντια στις εταιρείες που παράγουν τον πόλεμο ενάντια στο προλεταριάτο εδώ και παντού. Στη συγκέντρωση μοιράστηκαν δεκάδες κείμενα. Το κείμενο που μοιράστηκε εδώ.
Ακολουθεί μεταφρασμένη η προκήρυξη ενάντια στον πόλεμο, τον μιλιταρισμό και τον εθνικισμό που έγραψαν τα συντρόφια της ομάδας Otonomİşçi Birlikleri από την τουρκία και συνυπογράφουν συντρόφια από μια σειρά ευρωπαϊκές και αμερικανικές διεθνιστικές ομάδες. Η τοποθέτησή τους απέχει πολύ από το να είναι καταγγελία ενός μόνο συγκεκριμένου στρατιωτικού συνασπισμού ή αναζήτηση ενός «καλού» γεωπολιτικού στρατοπέδου απέναντι σε ένα «κακό». Γράφτηκε ενόψει της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ που πραγματοποιείται στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου για να επικυρωθούν εκεί οι δεσμεύσεις των χωρών μελών στην κούρσα των εξοπλισμών που έρχονται να μονιμοποιήσουν τη λιτότητα με νέες κωδικές ονομασίες: στην ευρώπη διάβαζε “rearm/readiness 2030”. Στην ίδια σύνοδο τα κράτη-μέλη θα επιβεβαιώσουν την υποστήριξή τους στο ουκρανικό κράτος ώστε να συνεχίσει έναν πόλεμο που έχει περιέλθει σε στασιμότητα, κυρίως λόγω της έλλειψης στρατιωτών για τα χαρακώματα. Και τα πολεμικά μνημόνια και η στήριξη στην ουκρανία λειτουργούν ως ιδεολογικός μηχανισμός για τη νομιμοποίηση της γενικευμένης πολεμικής οικονομίας, δηλαδή της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών, της αναδιάρθρωσης της πολεμικής βιομηχανίας.
Τον Μάιο του 2026, θέσαμε διάφορες ερωτήσεις σε ένα άτομο που λιποτάκτησε από τον ρωσικό στρατό τον Δεκέμβριο του 2024. Δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του στο πλαίσιο μιας σειράς συνεντεύξεων με λιποτάκτες και άτομα που αποφεύγουν την επιστράτευση ή τη στρατιωτική θητεία σε καιρό πολέμου. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο στόχος μας δεν είναι απλώς να μοιραστούμε προσωπικές ιστορίες, αλλά πάνω απ’ όλα να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις συνεντεύξεις για να διευκρινίσουμε πώς μπορούμε να συμβάλουμε στο να γίνει η λιποταξία μια ευρέως διαδεδομένη και συλλογικά οργανωμένη μορφή αντίστασης ενάντια στον πόλεμο.
1)Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε οδήγησαν να λιποτακτήσεις και σε ποιο στάδιο του πολέμου το έκανες;
Για να καταλάβετε γιατί λιποτάκτησα, πρέπει να καταλάβετε πώς κατέληξα στο στρατό. Με λίγα λόγια, πολλοί άνθρωποι στη ρωσία βρίσκονται επί του παρόντος στο στόχαστρο του Υπουργείου Άμυνας· ο ρωσικός στρατός κινητοποιεί αυτή τη στιγμή τις διαθέσιμες εφεδρείες. Αν και δεν υπάρχει επίσημη στρατιωτική κινητοποίηση —ή είναι εξαιρετικά περιορισμένη— το σχετικό διάταγμα του Πούτιν παραμένει σε ισχύ και κανείς δεν σκοπεύει να το ανακαλέσει. Αυτό ανοίγει ευκαιρίες για τους «στρατονόμους». Για παράδειγμα, έχει γίνει συνήθης πρακτική η αναγκαστική στρατολόγηση ατόμων για τη στρατιωτική θητεία. Οι [στμ. κληρωτοί, που υπηρετούν θητεία] φαντάροι, όπως εγώ, δεν επιτρέπεται να στέλνονται στο μέτωπο σύμφωνα με τον νόμο· ωστόσο, στρατολογούνται με την προσδοκία ότι ορισμένοι από αυτούς θα αναγκαστούν να υπογράψουν σύμβαση. Αυτό ακριβώς συνέβη και σε μένα. Πριν καταταγώ στον στρατό, οι πολιτικές μου πεποιθήσεις ήταν αυστηρά μαρξιστικές. Ο πόλεμος με απωθούσε για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά, επίσης, καταλάβαινα ξεκάθαρα ότι ο πόλεμος ήταν μια πράξη ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας από τη ρωσική ομοσπονδία. Ο στόχος του πολέμου δεν ήταν η κενή ρητορική για την προστασία του λαού του Ντονμπάς και του Λουχάνσκ από την υποτιθέμενη γενοκτονία που λαμβάνει χώρα στην Ουκρανία, ούτε η διαφύλαξη των συνόρων του κράτους από την εισβολή του ΝΑΤΟ. Είχα πλήρη συνείδηση ότι ο πόλεμος έφερε άμεσα πολιτικά και οικονομικά οφέλη σε έναν στενό κύκλο της ρωσικής κυβερνώσας ελίτ, με επίκεντρο τον Πούτιν. Φυσικά, δεν είχα καμία πρόθεση να συμμετάσχω σε αυτή τη βαρβαρότητα. Αν και σε ορισμένα στάδια της θητείας μου άρχισε να μου φαίνεται ότι η αντίσταση ήταν άσκοπη, ότι έπρεπε απλώς να υποταχθώ και να ακολουθήσω τις διαταγές, κάθε φορά έβρισκα τη δύναμη να σαμποτάρω την προσωπική μου συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο. Συνολικά, λιποτάκτησα τρεις φορές. Κάθε φορά, αυτό συνέβαινε όταν προσπαθούσαν να με στείλουν στο μέτωπο. Μεταξύ αυτών των πράξεων λιποταξίας, υπέφερα βασανιστήρια, εκφοβισμό και κάθε είδους ταπείνωση. Η τελευταία μου απόπειρα απόδρασης έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο του 2024· ήταν η πιο τρελή μέχρι τότε – πήδηξα από ένα παράθυρο στον σταθμό Γιαροσλάβσκι στη Μόσχα, αφού πρώτα άρπαξα τα έγγραφά μου από έναν στρατιωτικό αστυνομικό. Εν ολίγοις, ήταν για γέλια.
Εκδήλωση-Συζήτηση από Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης και Συναντήσεις ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων (Αθήνα) με αφορμή την έκδοση: ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο
Σάββατο 6 Ιουνίου, 19.00
Στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Ομήρου & Περδίκα, Κάτω Τούμπα, Θεσσαλονίκη
To download the entire pamphlet in PDF format, click on the image.
The following are a few introductory remarks accompanying the publication of the complete translation of the brochure:
This edition was actually completed in August 2025, but it was not published until the end of September that year. Because of this, some parts of it are already out of date given where things stand today.
Despite the dishonest claims made by their defenders, the armed Palestinian resistance suffered a devastating defeat, one that came at the cost of hundreds of thousands of civilian proletarian lives, while leaving behind even greater numbers of mutilated and displaced people — alongside the near-total destruction of homes, hospitals, schools, energy infrastructure, and water supplies.
The result has been a sham ceasefire under which the destruction of the Palestinian proletariat in Gaza continues more quietly and with far less visibility.
Meanwhile, attacks by settler terrorists in the West Bank have reached unprecedented levels, with the Israeli state itself acting as the chief terrorist force, openly declaring its intention to annex the West Bank while continuing to approve new expansions of the illegal settlements there.
The same aggressive and militaristic logic of expansion and devastation is now being pursued in southern Lebanon, at the same time as military operations against Iran continue. For the foreseeable future, the Israeli state appears determined to remain locked in continuous warfare as a way of postponing the resolution of its own internal contradictions, along with the broader contradictions produced by the current crisis of global capitalist production.
May 2026
From the back cover
In this edition, we have chosen to focus on October 7 not as a “terrorist act,” nor as an “act of resistance” by Palestinian guerrillas, but primarily as a militarized externalization of the class conflicts running through both societies. Our aim has been to understand how October 7 came about, viewing it as the culmination of historical developments. To do so, we need a narrative that looks backward in time and brings to light the contradictions within Israeli and Palestinian societies, rather than framing the event merely as part of an imperialist conflict. A particular concern of ours has been the triumph of politico-military formations—detached from social struggles—over class struggle. On the one hand, the military wing of Hamas, and on the other, the Israeli armed forces, confine the working classes of both sides within narrow, suffocating nationalist frameworks designed to keep them out of the way. This brochure seeks to restore the centrality of class struggle and historical context to the forefront. Hence, we have decided to examine the internal dynamics of Gaza, the West Bank, and Israel.
Η παρούσα έκδοση «Ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο, μια συλλογή μεταφράσεων» αποτελεί όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της μια συλλογή αντιπολεμικού υλικού για την (αντι)πληροφόρηση και την υλική και πολιτική υποστήριξη της λιποταξίας. Τα κείμενα τα οποία περιέχονται και μεταφράστηκαν από τη συνέλευση μας κατά τη διάρκεια της προηγούμενης διετίας δεν επιλέχθηκαν απλά και μόνο για το ενδιαφέρον τους. Αντλήσαμε το σύνολο του υλικού μέσα από την πραγματική επικοινωνία μας με τους συντρόφους που το συνέταξαν στα πλαίσια της διεθνιστικής/ντεφετιστικής δικτύωσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Αναδημοσιεύουμε από το συντρόφια της ΑΜΙ το απολογιστικό κείμενο για τον ένα χρόνο καμπάνιας αλληλεγγύης σε λιποτάκτες και ανυπότακτους του ρωσο-ουκρανικού μετώπου, της οποίας είμαστε μέρος. [Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης}
Τον Φεβρουάριο του 2025, η Antimilitarist Initiative (AMI) ξεκίνησε μια δημόσια καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης για λιποτάκτες και πρόσφυγες πολέμου. Έναν χρόνο μετά την ανακοίνωσή της, επιχειρούμε έναν πρώτο απολογισμό για τον αντίκτυπό της και για το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε.
Μεταφράζουμε παρακάτω δύο κείμενα που θέτουν σοβαρούς προβληματισμούς για το τι εννοούμε όταν μιλάμε για αντίσταση, αλληλεγγύη και άρνηση του πολέμου. Γίνεται να μιλάς για τις αναγκαστικές μεταφορές παιδιών της ουκρανίας στη ρωσία και τον τρόπο που αυτό πλαισιώνεται με όρους «βιοπολιτικής», χωρίς να μιλάς για το πώς η ίδια κρατική λογική «διαχείρισης ζωών» αποσιωπάται όταν αφορά την ουκρανία; Δηλαδή, χωρίς να μιλάς για τη βίαιη στρατολόγηση, την εδώ και 4 χρόνια απαγόρευση εξόδου από τη χώρα στους άντρες 18-60 χρονών (μέχρι πρότινος) και την εξαναγκαστική αποστολή στο μέτωπο;
Our event, held together with Meetings against War and Peace of the Dominant, on political support for desertion and practical support for deserters from the Russo-Ukrainian front, took place in one of the few remaining occupied spaces that have managed to hold out against the Greek state’s repressive offensive. The turnout was strong and, overall, the event achieved its purpose. It created a space where part of the politicised anti-authoritarian milieu — those who refuse both the rival imperialist camps and the call to side with supposedly “wronged” states or national liberation struggles— could come together, and it showed that there is real interest in building a pole of war refusal from an internationalist perspective.
