Uncategorized – λιποτάκτ(ρι)ες της καπιταλιστικής ειρήνης

Ελευθερία ή Θάνατος: συνέντευξη με έναν λιποτάκτη του ρωσικού στρατού

Εδώ σε pdf

Τον Μάιο του 2026, θέσαμε διάφορες ερωτήσεις σε ένα άτομο που λιποτάκτησε από τον ρωσικό στρατό τον Δεκέμβριο του 2024. Δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του στο πλαίσιο μιας σειράς συνεντεύξεων με λιποτάκτες και άτομα που αποφεύγουν την επιστράτευση ή τη στρατιωτική θητεία σε καιρό πολέμου. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο στόχος μας δεν είναι απλώς να μοιραστούμε προσωπικές ιστορίες, αλλά πάνω απ’ όλα να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις συνεντεύξεις για να διευκρινίσουμε πώς μπορούμε να συμβάλουμε στο να γίνει η λιποταξία μια ευρέως διαδεδομένη και συλλογικά οργανωμένη μορφή αντίστασης ενάντια στον πόλεμο.

1) Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε οδήγησαν να λιποτακτήσεις και σε ποιο στάδιο του πολέμου το έκανες;

Για να καταλάβετε γιατί λιποτάκτησα, πρέπει να καταλάβετε πώς κατέληξα στο στρατό. Με λίγα λόγια, πολλοί άνθρωποι στη ρωσία βρίσκονται επί του παρόντος στο στόχαστρο του Υπουργείου Άμυνας· ο ρωσικός στρατός κινητοποιεί αυτή τη στιγμή τις διαθέσιμες εφεδρείες. Αν και δεν υπάρχει επίσημη στρατιωτική κινητοποίηση —ή είναι εξαιρετικά περιορισμένη— το σχετικό διάταγμα του Πούτιν παραμένει σε ισχύ και κανείς δεν σκοπεύει να το ανακαλέσει. Αυτό ανοίγει ευκαιρίες για τους «στρατονόμους». Για παράδειγμα, έχει γίνει συνήθης πρακτική η αναγκαστική στρατολόγηση ατόμων για τη στρατιωτική θητεία. Οι [στμ. κληρωτοί, που υπηρετούν θητεία] φαντάροι, όπως εγώ, δεν επιτρέπεται να στέλνονται στο μέτωπο σύμφωνα με τον νόμο· ωστόσο, στρατολογούνται με την προσδοκία ότι ορισμένοι από αυτούς θα αναγκαστούν να υπογράψουν σύμβαση. Αυτό ακριβώς συνέβη και σε μένα. Πριν καταταγώ στον στρατό, οι πολιτικές μου πεποιθήσεις ήταν αυστηρά μαρξιστικές. Ο πόλεμος με απωθούσε για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά, επίσης, καταλάβαινα ξεκάθαρα ότι ο πόλεμος ήταν μια πράξη ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας από τη ρωσική ομοσπονδία. Ο στόχος του πολέμου δεν ήταν η κενή ρητορική για την προστασία του λαού του Ντονμπάς και του Λουχάνσκ από την υποτιθέμενη γενοκτονία που λαμβάνει χώρα στην Ουκρανία, ούτε η διαφύλαξη των συνόρων του κράτους από την εισβολή του ΝΑΤΟ. Είχα πλήρη συνείδηση ότι ο πόλεμος έφερε άμεσα πολιτικά και οικονομικά οφέλη σε έναν στενό κύκλο της ρωσικής κυβερνώσας ελίτ, με επίκεντρο τον Πούτιν. Φυσικά, δεν είχα καμία πρόθεση να συμμετάσχω σε αυτή τη βαρβαρότητα. Αν και σε ορισμένα στάδια της θητείας μου άρχισε να μου φαίνεται ότι η αντίσταση ήταν άσκοπη, ότι έπρεπε απλώς να υποταχθώ και να ακολουθήσω τις διαταγές, κάθε φορά έβρισκα τη δύναμη να σαμποτάρω την προσωπική μου συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο. Συνολικά, λιποτάκτησα τρεις φορές. Κάθε φορά, αυτό συνέβαινε όταν προσπαθούσαν να με στείλουν στο μέτωπο. Μεταξύ αυτών των πράξεων λιποταξίας, υπέφερα βασανιστήρια, εκφοβισμό και κάθε είδους ταπείνωση. Η τελευταία μου απόπειρα απόδρασης έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο του 2024· ήταν η πιο τρελή μέχρι τότε – πήδηξα από ένα παράθυρο στον σταθμό Γιαροσλάβσκι στη Μόσχα, αφού πρώτα άρπαξα τα έγγραφά μου από έναν στρατιωτικό αστυνομικό. Εν ολίγοις, ήταν για γέλια.

Εκδήλωση-Συζήτηση με αφορμή την έκδοση: ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο

Γιατί δεν κάθονται στη χώρα τους να πολεμήσουν;

Εκδήλωση-Συζήτηση από Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης και Συναντήσεις ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων (Αθήνα) με αφορμή την έκδοση: ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο

Σάββατο 6 Ιουνίου, 19.00

Στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Ομήρου & Περδίκα, Κάτω Τούμπα, Θεσσαλονίκη

* Μετά την εκδήλωση θα ακολουθήσει μπαρ

[ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ] Ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο

Η παρούσα έκδοση «Ιστορίες λιποταξίας από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο, μια συλλογή μεταφράσεων» αποτελεί όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της μια συλλογή αντιπολεμικού υλικού για την (αντι)πληροφόρηση και την υλική και πολιτική υποστήριξη της λιποταξίας. Τα κείμενα τα οποία περιέχονται και μεταφράστηκαν από τη συνέλευση μας κατά τη διάρκεια της προηγούμενης διετίας δεν επιλέχθηκαν απλά και μόνο για το ενδιαφέρον τους. Αντλήσαμε το σύνολο του υλικού μέσα από την πραγματική επικοινωνία μας με τους συντρόφους που το συνέταξαν στα πλαίσια της διεθνιστικής/ντεφετιστικής δικτύωσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Ένας χρόνος οικονομικής ενίσχυσης και έμπρακτης αλληλεγγύης

Αναδημοσιεύουμε από το συντρόφια της ΑΜΙ το απολογιστικό κείμενο για τον ένα χρόνο καμπάνιας αλληλεγγύης σε λιποτάκτες και ανυπότακτους του ρωσο-ουκρανικού μετώπου, της οποίας είμαστε μέρος. [Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης}

Τον Φεβρουάριο του 2025, η Antimilitarist Initiative (AMI) ξεκίνησε μια δημόσια καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης για λιποτάκτες και πρόσφυγες πολέμου. Έναν χρόνο μετά την ανακοίνωσή της, επιχειρούμε έναν πρώτο απολογισμό για τον αντίκτυπό της και για το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε.

Βιοπολιτική του πολέμου μόνο για τη μια πλευρά και η καμπάνια για τα drones της «αντίστασης»||Biopolitics of War—But Only on One Side—and the Campaign for the Drones of “Resistance”

scroll down for english

Εισαγωγικό σημείωμα από τις Λιποτάκτριες

Μεταφράζουμε παρακάτω δύο κείμενα που θέτουν σοβαρούς προβληματισμούς για το τι εννοούμε όταν μιλάμε για αντίσταση, αλληλεγγύη και άρνηση του πολέμου.
Γίνεται να μιλάς για τις αναγκαστικές μεταφορές παιδιών της ουκρανίας στη ρωσία και τον τρόπο που αυτό πλαισιώνεται με όρους «βιοπολιτικής», χωρίς να μιλάς για το πώς η ίδια κρατική λογική «διαχείρισης ζωών» αποσιωπάται όταν αφορά την ουκρανία; Δηλαδή, χωρίς να μιλάς για τη βίαιη στρατολόγηση, την εδώ και 4 χρόνια απαγόρευση εξόδου από τη χώρα στους άντρες 18-60 χρονών (μέχρι πρότινος) και την εξαναγκαστική αποστολή στο μέτωπο;

Κάλεσμα σε αντιπολεμική μικροφωνική συγκέντρωση, Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Κυριακή 22/3 στις 12.30 μμ.

Με αφορμή την πιο πρόσφατη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, ενώ τα υπόλοιπα μέτωπα, Σουδάν, Μιανμάρ, Υεμένη, Μπουρκίνα Φάσο, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό παραμένουν ενεργά και η εξόντωση του παλαιστινιακού προλεταριάτου συνεχίζεται αμείωτα, καλούμε σε αντιπολεμική, αντιμιλιταριστική μικροφωνική στη Δημοτική αγορά Κυψέλης, την Κυριακή 22/3 στις 12.30.

Δύο μεταφράσεις για την ταξική πάλη και τον πόλεμο στο Ιράν

Δημοσιεύουμε τις παρακάτω μεταφράσεις και το επίμετρο που τις ακολουθεί ως ελάχιστη συμβολή στην κατανόηση της βίαιης συγκυρίας από τη σκοπιά του προλεταριάτου της Μέσης Ανατολής, του Ιράν συγκεκριμένα, όπου, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση προχωρά μέσα από πόλεμο, σφαγές και καταστροφή, όπως και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

Ο πόλεμος γεννιέται μέσα από την ίδια την κίνηση του κεφαλαίου. Είναι μορφή του παγκόσμιου ανταγωνισμού ανάμεσα στα κράτη και τα κεφάλαιά τους, αλλά και μέσο για να επιβληθούν νέοι όροι εκμετάλλευσης και πειθάρχησης στο προλεταριάτο. Ενώ το κράτος επικαλείται την απειλή του «εξωτερικού εχθρού», η πραγματική σύγκρουση εκτυλίσσεται στο εσωτερικό: ανάμεσα στο κεφάλαιο και το κράτος του, από τη μια, και το προλεταριάτο, ως τον πραγματικό εσωτερικό τους εχθρό, από την άλλη. Γι’ αυτό ο καπιταλιστικός πόλεμος δεν είναι παρά στιγμή της ταξικής κυριαρχίας και στρέφεται τελικά ενάντια στους προλετάριους παντού.

Εκδήλωση-Συζήτηση σε Αλληλεγγύη με τους Λιποτάκτες από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο//Public-Event in solidarity with deserters from the Russo-Ukrainian front

[scroll for english]

2022-2026: Τέσσερα χρόνια από την έναρξη του πολέμου με δύο εκατομμύρια άφαντους από τα στρατολογικά μητρώα στην ουκρανία και πάνω από 200.000 χιλιάδες ουκρανούς λιποτάκτες και δεκάδες χιλιάδες ρώσους, να φέρνουν βαρύ πονοκέφαλο στους καραβανάδες και τους πολεμοχαρείς φίλους τους.

Από την αυτο-αποστράτευση [λιποταξία] στην κατάργηση της Ουκρανίας. Συνέντευξη στα τέλη του φθινοπώρου του 2025 με την Assembly

Πηγή: From self-demobilization to the abolition of Ukraine. Late autumn 2025 interview with the Assembly | libcom.org

«Ο ηγέτης απαγόρευσε τη φυγή από την πιο ελεύθερη χώρα του κόσμου». Μια νέα εκτεταμένη συνέντευξη με το αντισυστημικό μέσο ενημέρωσης του Χάρκοβου στην Camille Chinardet, φοιτήτρια Διεθνών Σχέσεων του Στρασβούργου. Δημοσιεύθηκε ειδικά για την επέτειο του τέλους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο οποίο τον οδήγησαν εργάτες και στρατιώτες.

Σχετικά με την κατάσταση:

– Πώς θα περιγράφατε την κατάσταση στο Χάρκοβο αυτή τη στιγμή; Σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, αλλά και ως προς τις δικές σας αντοχές και την αντιμετώπιση;- Τι συνέβη εδώ σε εσάς στις 24 Φεβρουαρίου 2022;

– Η πόλη απέχει 20 χιλιόμετρα από τη γραμμή του μετώπου εδώ και ενάμιση χρόνο (από τον Μάιο του 2024). Μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την οικονομική κατάσταση στο μεγάλο υλικό που συγκεντρώσαμε ξεχωριστά για την Ημέρα της Πόλης.[1]

Τα υπόλοιπα διαφέρουν ελάχιστα από άλλες νοτιοανατολικές πόλεις.

Συνέντευξη με το αναρχικό δίκτυο υποστήριξης λιποτακτών “Solidarity is the way”

Πρόσφατα λάβαμε ενημέρωση από συντρόφια στην Κεντρική Ευρώπη ότι αναρχικοί/ές σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ξεκίνησαν ένα εγχείρημα αλληλεγγύης με τίτλο «Solidarity is the Way», για να στηρίξουν κατά βάση ουκρανούς άνδρες λιποτάκτες και ανυπότακτους που κατάφεραν να διαφύγουν στη Ρουμανία, διασχίζοντας τα Καρπάθια όρη και τον παγωμένο ποταμό Τίσα. Στα χιονισμένα βουνά 300 περίπου άνδρες έχουν βρει τον θάνατο από το κρύο και τις επιθέσεις άγριων ζώων και στον ποταμό Τίσα έχουν πνιγεί άλλοι 30, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τους συνοριοφύλακες και την εξαναγκαστική επιστράτευση στο Κίεβο, στην Οδησσό, το Χάρκοβο, τη Ζαπορίζιε και τόσες άλλες περιοχές, όπου λαμβάνει χώρα το αηδιαστικό κυνήγι ανδρών από ένστολους των κέντρων στρατολόγησης (TRC), το οποίο είναι γνωστό ως “busification”. Ο όρος, που αποτυπώνει τη διάχυτη κοινωνική κριτική για την πρακτική της απαγωγής ανδρών από τον δρόμο, τα σπίτια τους, το μετρό ή τις στάσεις λεωφορείων, προέρχεται από τη λέξη “bus”, καθώς το μπουζούριασμα –μετά ξύλου και σπρέι πιπεριού– γίνεται μέσα σε βανάκια που λέγονται αλλιώς gas vans, παραπέμποντας στα ναζιστικά φορτηγάκια θανάτου, όπου κλείνονταν οι συλληφθέντες και εκτελούνταν με τη διοχέτευση καυσαερίων στον κλειστό χώρο. Τα συντρόφια από το «Solidarity is the Way» προσφέρουν δωρεάν τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα, μετακινήσεις, προσωρινή στέγη και νομική ενημέρωση/συμβουλές σε όσους έχουν ανάγκη. Το ιστολόγιο του δικτύου αλληλεγγύης χρησιμοποιεί ως εικόνα-σύμβολο δύο κίσσες που βοηθούν η μία την άλλη να φτιάξουν φωλιά: μια απλή, καθημερινή μεταφορά για το τι σημαίνει αλληλοβοήθεια στην πράξη. Ακολουθούν μεταφρασμένα α) το αυτοπαρουσιαστικό του εγχειρήματος και β) συνέντευξη μελών του εγχειρήματος στη συλλογικότητα ANTIMILITARISTICKÁ INICIATIVA [ AMI ], (https://antimilitarismus.noblogs.org/). Αρχικά το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 17/1/2025 εδώ: Interview with the “Solidarity is the Way” – ANTIMILITARISTICKÁ INICIATIVA [ AMI ].

Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής ειρήνης

12/02/2026