Deserters of all nationalities unite! Λιποτάκτες όλων των εθνοτήτων ενωθείτε!

Together with other comrades who participated in fundraising for deserters and war refugees, we are publishing a statement in support of desertion, refusal of conscription, and draft evasion.

For the last years, war and the danger of its generalization has been constantly around. We are painfully aware of it from the cuts in our wages, be they the result of the rise of the prices of energy and imported goods or the increase in war budgets.

Especially these days, the war-mongering in Europe has reached a fever pitch. The frenetic rearmament of Europe (see ReArm Europe) will aggravate the present situation of the working class in all European countries, but for countries like Greece the consequences will be tragic. The already tottering welfare state will disappear, leaving the proletariat with incalculable losses. The 28 billion euros that the Greek state is planning to pay over the next 12 years to the Israeli war industrial complex to purchase weapons systems will bring new austerity cuts, adding to the losses of the last 15 years.

The armaments gurus tell us that there is no way to defend the continent without cuts in social spending. Having dealt a series of blows to the post-war welfare state, capital and its state have decided that it is time to abolish it, at the same time as the bourgeoisie is reaping record profits from a defence industry working at full capacity.

As the leftist political spheres are dominated by anti-imperialist rhetoric that supports one state as the “good” one against the “bad” one, we view wars as primarily the exporting of class contradictions within each nation to the sphere of national warfare, with the ultimate goal of forging national unity.

For us, the world is divided into classes, not into races or camps: we refuse to demonise peoples and countries and pledge no allegiance to nationalism of any kind. We have been taught that the interests of the class of the multinational proletariat cannot be lined up behind the bourgeoisie classes of one or another state or country, no matter how much nationalist anti-imperialist jugglery divides them into “immediate” and “long-term” and promotes orderly alliances on the basis of a supposedly linear course, starting with “national liberation” and “national integration” and leading… later to the “hegemony” of the class within the independent nation-state. Historically, the nation-state formations that emerged after the “victory” of the national liberation and anti-colonial struggles were the new prisons of the nationalized proletariat.

People should be united on the basis of their social condition, not their identity. This old world needs to disappear, and there cannot be any possibility whatsoever for us to retain these deadly junk of nations, nationalities, races and religions. We have to break up the framework of the nation-state, with its minorities and majorities, and replace it everywhere with communes and councils.

But until that moment comes, we stand with all those who do not take up arms and refuse to become food for the cannons of the bourgeoisie and to murder their class brothers and sisters.

Fully aware that the reasons for the act of desertion can be many and contradictory, we stand with the thousands of Ukrainians who are crossing the border to avoid conscription, with the Russians who are hiding from the draft, with the Palestinians who, in the face of the endless destruction unleashed on them by the Israeli state, have found the courage to demonstrate against Hamas and demand an end to the war. We stand with all those of the Israeli proletariat who are protesting and demanding an end to the collective punishment and weaponization of the starvation of the Palestinian proletariat. We stand with those of the Israeli working class who demand an end to the relentless assault on Gaza, an end to apartheid, an end to the occupation.

WE SUPPORT DESERTERS because

• Action of desertion has a significant impact on sabotaging the war machine of the capitalist state, which in turn affects its capacity to conduct military operations.
• Despite the state propaganda, leaving the battlefield and refusing to participate in massacring the working class is a courageous act. The consequences of such a choice are devastating, as those who leave their posts are subjected to persecution, social stigmatization, imprisonment and in some cases execution. Stopping war, however, is only possible if these practices are implemented on a mass scale within a broader process of class conflict. Sadly, even within the anti-capitalist milieu, there are many individuals and groups who try to portray desertion as either a futile or absurd act, or who often argue that participation in the war is a prerequisite for “liberation” from the occupying power.
• It is crucial to establish networks on an international scale to provide material assistance to deserters. The issue is to ensure the conditions that would guarantee their safety in the act of desertion. In fact, one of the key issues at stake in class struggles within countries at war is the demand for the opening of borders, including for deserters. It is also necessary to provide information on safe methods of escape and communication with the proletarians of other countries which are not at war and to which deserters could take refuge.

 We don’t want to die to save a nation. We stand for mass desertions and fraternisation of all sides at the front, while, back home, engaging in autonomous proletarian struggle, sabotage and strikes in the factories of armaments, railway stations and ports!

We support in every way the deserters from all fronts!

The proletariat has no country!

Down with the armies, down with the war!

No to the deployment of european or any troops at all in Ukraine!

***

Γερμανικό εγχειρίδιο

Μπ. Μπρεχτ

Τα τελευταία χρόνια, ο πόλεμος και ο κίνδυνος της γενίκευσής του είναι παντού γύρω μας. Οι περικοπές στους μισθούς μας, είτε από την αύξηση των τιμών της ενέργειας και των εισαγόμενων αγαθών, είτε από την αύξηση των πολεμικών προϋπολογισμών το επιβεβαιώνουν οδυνηρά. 

Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες, η πολεμοκαπηλεία στην Ευρώπη έχει πυρετώδεις ρυθμούς. Ο φρενήρης επανεξοπλισμός της Ευρώπης (βλ. ReArm Europe) θα επιδεινώσει τη σημερινή κατάσταση της εργατικής τάξης σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά για χώρες όπως η Ελλάδα οι συνέπειες θα είναι τραγικές. Το ήδη παραπαίον κράτος πρόνοιας θα εξαφανιστεί, αφήνοντας το προλεταριάτο με ανυπολόγιστες απώλειες. Τα 28 δισεκατομμύρια ευρώ, μέρος των οποίων το ελληνικό κράτος σχεδιάζει να πληρώσει τα επόμενα 12 χρόνια στο ισραηλινό πολεμικό βιομηχανικό σύμπλεγμα για την αγορά οπλικών συστημάτων, θα φέρουν νέες περικοπές λιτότητας, που θα προστεθούν στις απώλειες των τελευταίων 15 ετών. 

Οι γκουρού των εξοπλισμών μας λένε ότι δεν υπάρχει τρόπος να υπερασπιστούμε την ήπειρο χωρίς περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες. Έχοντας καταφέρει μια σειρά από πλήγματα στο μεταπολεμικό κράτος πρόνοιας, το κεφάλαιο και το κράτος του αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να το καταργήσουν, την ίδια στιγμή που η αστική τάξη αποκομίζει κέρδη ρεκόρ από την αμυντική βιομηχανία που δουλεύει στο φουλ.

Ενώ σε αριστερούς και όχι μόνο πολιτικούς κύκλους κυριαρχεί η αντιιμπεριαλιστική ρητορική που υποστηρίζει το ένα κράτος ως το «καλό» ενάντια στο «κακό», εμείς βλέπουμε τους πολέμους κυρίως ως εξαγωγή των ταξικών αντιθέσεων στο εσωτερικό κάθε έθνους στη σφαίρα του εθνικών συγκρούσεων, με απώτερο στόχο τη σφυρηλάτηση της εθνικής ενότητας.

Για εμάς, ο κόσμος χωρίζεται σε τάξεις, όχι σε φυλές ή στρατόπεδα: αρνούμαστε να δαιμονοποιήσουμε λαούς και χώρες και δεν συντασσόμαστε με εθνικισμούς οποιουδήποτε είδους. Έχουμε διδαχθεί ότι τα συμφέροντα της τάξης του πολυεθνικού προλεταριάτου δεν μπορούν να ευθυγραμμιστούν πίσω από τις αστικές τάξεις του ενός ή του άλλου κράτους ή χώρας, όσο κι αν η εθνικιστική αντιιμπεριαλιστική ταχυδακτυλουργία τα χωρίζει σε «άμεσα» και «μακροπρόθεσμα» και προωθεί ομαλές συμμαχίες στη βάση μιας δήθεν γραμμικής πορείας, που ξεκινά με την «εθνική απελευθέρωση» και την «εθνική ολοκλήρωση» και οδηγεί… αργότερα στην «ηγεμονία» της τάξης μέσα στο ανεξάρτητο έθνος-κράτος. Ιστορικά, οι εθνικοκρατικοί σχηματισμοί που προέκυψαν μετά τη «νίκη» των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιαποικιακών αγώνων ήταν οι νέες φυλακές του εθνικοποιημένου προλεταριάτου.

Οι άνθρωποι πρέπει να ενωθούν με βάση την κοινωνική τους συνθήκη και όχι την ταυτότητά τους. Αυτός ο παλιός κόσμος πρέπει να εξαφανιστεί και μαζί του τα θανατηφόρα σκουπίδια των εθνών, των εθνικοτήτων, των φυλών και των θρησκειών. Πρέπει να διαλύσουμε το έθνος-κράτος, με τις μειονότητες και τις πλειοψηφίες του, και να το αντικαταστήσουμε παντού με κομμούνες και συμβούλια.

Αλλά μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή, στεκόμαστε στο πλευρό όλων εκείνων που δεν παίρνουν τα όπλα και αρνούνται να γίνουν τροφή για τα κανόνια της αστικής τάξης και να δολοφονήσουν τους ταξικούς αδελφούς και αδελφές τους.

Έχοντας πλήρη επίγνωση ότι οι λόγοι για την πράξη της λιποταξίας μπορεί να είναι πολλοί και αντιφατικοί, στεκόμαστε στο πλευρό των χιλιάδων Ουκρανών που περνούν τα σύνορα για να αποφύγουν τη στράτευση, των Ρώσων που κρύβονται για να αποφύγουν την επιστράτευση, των Παλαιστινίων που, μπροστά στην ατελείωτη καταστροφή που εξαπολύει εναντίον τους το ισραηλινό κράτος, βρήκαν το θάρρος να διαδηλώσουν κατά της Χαμάς και να απαιτήσουν τον τερματισμό του πολέμου. Στεκόμαστε στο πλευρό όλων εκείνων από το ισραηλινό προλεταριάτο που διαμαρτύρονται και απαιτούν τον τερματισμό της συλλογικής τιμωρίας και της εργαλειοποίησης της πείνας του παλαιστινιακού προλεταριάτου. Στεκόμαστε στο πλευρό όσων από την ισραηλινή εργατική τάξη απαιτούν τον τερματισμό της ανελέητης επίθεσης στη Γάζα, τον τερματισμό του απαρτχάιντ, τον τερματισμό της κατοχής.

ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ επειδή

– Η λιποταξία έχει σημαντικό αντίκτυπο στο σαμποτάρισμα της πολεμικής μηχανής του καπιταλιστικού κράτους, περιορίζοντας την ικανότητά του να διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις.

– Παρά την κρατική προπαγάνδα, η αποχώρηση από το πεδίο της μάχης και η άρνηση συμμετοχής στη σφαγή της εργατικής τάξης είναι μια θαρραλέα πράξη. Οι συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής είναι καταστροφικές, καθώς όσοι εγκαταλείπουν τις θέσεις τους υφίστανται διώξεις, κοινωνικό στιγματισμό, φυλάκιση και σε ορισμένες περιπτώσεις εκτέλεση. Το σταμάτημα του πολέμου, ωστόσο, είναι εφικτό μόνο αν αυτές οι πρακτικές εφαρμοστούν σε μαζική κλίμακα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης διαδικασίας ταξικής σύγκρουσης. Δυστυχώς, ακόμη και μέσα στον αντικαπιταλιστικό χώρο, υπάρχουν πολλά άτομα και ομάδες που προσπαθούν να παρουσιάσουν την λιποταξία είτε ως μια μάταιη ή παράλογη πράξη, ή που συχνά υποστηρίζουν ότι η συμμετοχή στον πόλεμο είναι προϋπόθεση για την «απελευθέρωση» από την κατοχική δύναμη.

– Είναι ζωτικής σημασίας η δημιουργία δικτύων σε διεθνή κλίμακα για την παροχή υλικής βοήθειας στους λιποτάκτες. Το ζήτημα είναι να εξασφαλιστούν οι συνθήκες που θα εγγυώνται την ασφάλειά τους κατά την πράξη της λιποταξίας. Στην πραγματικότητα, ένα από τα βασικά ζητήματα που διακυβεύονται στους ταξικούς αγώνες εντός των χωρών που βρίσκονται σε πόλεμο είναι το αίτημα για το άνοιγμα των συνόρων, μεταξύ άλλων και για τους λιποτάκτες. Είναι επίσης απαραίτητο να παρέχονται πληροφορίες σχετικά με ασφαλείς μεθόδους διαφυγής και επικοινωνίας με τους προλετάριους άλλων χωρών που δεν βρίσκονται σε πόλεμο και στις οποίες θα μπορούσαν να καταφύγουν οι λιποτάκτες.

Δεν θέλουμε να πεθάνουμε για να σώσουμε ένα έθνος. Είμαστε υπέρ των μαζικών λιποταξιών και της αδελφοποίησης όλων των πλευρών στο μέτωπο, ενώ, στις χώρες του μετόπισθεν, συμμετέχουμε στον αυτόνομο προλεταριακό αγώνα, στο σαμποτάζ και στις απεργίες στα εργοστάσια εξοπλισμών, στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και στα λιμάνια!

Some Internationalist Communists from Athens

27-3-2025