λιποτάκτ(ρι)ες της καπιταλιστικής ειρήνης

Ένας χρόνος οικονομικής ενίσχυσης και έμπρακτης αλληλεγγύης

Αναδημοσιεύουμε από το συντρόφια της ΑΜΙ το απολογιστικό κείμενο για τον ένα χρόνο καμπάνιας αλληλεγγύης σε λιποτάκτες και ανυπότακτους του ρωσο-ουκρανικού μετώπου, της οποίας είμαστε μέρος. [Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης}

Τον Φεβρουάριο του 2025, η Antimilitarist Initiative (AMI) ξεκίνησε μια δημόσια καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης για λιποτάκτες και πρόσφυγες πολέμου. Έναν χρόνο μετά την ανακοίνωσή της, επιχειρούμε έναν πρώτο απολογισμό για τον αντίκτυπό της και για το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε.

Βιοπολιτική του πολέμου μόνο για τη μια πλευρά και η καμπάνια για τα drones της «αντίστασης»||Biopolitics of War—But Only on One Side—and the Campaign for the Drones of “Resistance”

scroll down for english

Εισαγωγικό σημείωμα από τις Λιποτάκτριες

Μεταφράζουμε παρακάτω δύο κείμενα που θέτουν σοβαρούς προβληματισμούς για το τι εννοούμε όταν μιλάμε για αντίσταση, αλληλεγγύη και άρνηση του πολέμου.
Γίνεται να μιλάς για τις αναγκαστικές μεταφορές παιδιών της ουκρανίας στη ρωσία και τον τρόπο που αυτό πλαισιώνεται με όρους «βιοπολιτικής», χωρίς να μιλάς για το πώς η ίδια κρατική λογική «διαχείρισης ζωών» αποσιωπάται όταν αφορά την ουκρανία; Δηλαδή, χωρίς να μιλάς για τη βίαιη στρατολόγηση, την εδώ και 4 χρόνια απαγόρευση εξόδου από τη χώρα στους άντρες 18-60 χρονών (μέχρι πρότινος) και την εξαναγκαστική αποστολή στο μέτωπο;

Report from the solidarity event with deserters in Athens on 28 February 2026, by Deserters of Capitalist Peace

Our event, held together with Meetings against War and Peace of the Dominant, on political support for desertion and practical support for deserters from the Russo-Ukrainian front, took place in one of the few remaining occupied spaces that have managed to hold out against the Greek state’s repressive offensive. The turnout was strong and, overall, the event achieved its purpose. It created a space where part of the politicised anti-authoritarian milieu — those who refuse both the rival imperialist camps and the call to side with supposedly “wronged” states or national liberation struggles— could come together, and it showed that there is real interest in building a pole of war refusal from an internationalist perspective.

Κάλεσμα σε αντιπολεμική μικροφωνική συγκέντρωση, Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Κυριακή 22/3 στις 12.30 μμ.

Με αφορμή την πιο πρόσφατη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, ενώ τα υπόλοιπα μέτωπα, Σουδάν, Μιανμάρ, Υεμένη, Μπουρκίνα Φάσο, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό παραμένουν ενεργά και η εξόντωση του παλαιστινιακού προλεταριάτου συνεχίζεται αμείωτα, καλούμε σε αντιπολεμική, αντιμιλιταριστική μικροφωνική στη Δημοτική αγορά Κυψέλης, την Κυριακή 22/3 στις 12.30.

Δύο μεταφράσεις για την ταξική πάλη και τον πόλεμο στο Ιράν

Δημοσιεύουμε τις παρακάτω μεταφράσεις και το επίμετρο που τις ακολουθεί ως ελάχιστη συμβολή στην κατανόηση της βίαιης συγκυρίας από τη σκοπιά του προλεταριάτου της Μέσης Ανατολής, του Ιράν συγκεκριμένα, όπου, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση προχωρά μέσα από πόλεμο, σφαγές και καταστροφή, όπως και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

Ο πόλεμος γεννιέται μέσα από την ίδια την κίνηση του κεφαλαίου. Είναι μορφή του παγκόσμιου ανταγωνισμού ανάμεσα στα κράτη και τα κεφάλαιά τους, αλλά και μέσο για να επιβληθούν νέοι όροι εκμετάλλευσης και πειθάρχησης στο προλεταριάτο. Ενώ το κράτος επικαλείται την απειλή του «εξωτερικού εχθρού», η πραγματική σύγκρουση εκτυλίσσεται στο εσωτερικό: ανάμεσα στο κεφάλαιο και το κράτος του, από τη μια, και το προλεταριάτο, ως τον πραγματικό εσωτερικό τους εχθρό, από την άλλη. Γι’ αυτό ο καπιταλιστικός πόλεμος δεν είναι παρά στιγμή της ταξικής κυριαρχίας και στρέφεται τελικά ενάντια στους προλετάριους παντού.

Εκδήλωση-Συζήτηση σε Αλληλεγγύη με τους Λιποτάκτες από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο//Public-Event in solidarity with deserters from the Russo-Ukrainian front

[scroll for english]

2022-2026: Τέσσερα χρόνια από την έναρξη του πολέμου με δύο εκατομμύρια άφαντους από τα στρατολογικά μητρώα στην ουκρανία και πάνω από 200.000 χιλιάδες ουκρανούς λιποτάκτες και δεκάδες χιλιάδες ρώσους, να φέρνουν βαρύ πονοκέφαλο στους καραβανάδες και τους πολεμοχαρείς φίλους τους.

Από την αυτο-αποστράτευση [λιποταξία] στην κατάργηση της Ουκρανίας. Συνέντευξη στα τέλη του φθινοπώρου του 2025 με την Assembly

Πηγή: From self-demobilization to the abolition of Ukraine. Late autumn 2025 interview with the Assembly | libcom.org

«Ο ηγέτης απαγόρευσε τη φυγή από την πιο ελεύθερη χώρα του κόσμου». Μια νέα εκτεταμένη συνέντευξη με το αντισυστημικό μέσο ενημέρωσης του Χάρκοβου στην Camille Chinardet, φοιτήτρια Διεθνών Σχέσεων του Στρασβούργου. Δημοσιεύθηκε ειδικά για την επέτειο του τέλους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο οποίο τον οδήγησαν εργάτες και στρατιώτες.

Σχετικά με την κατάσταση:

– Πώς θα περιγράφατε την κατάσταση στο Χάρκοβο αυτή τη στιγμή; Σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, αλλά και ως προς τις δικές σας αντοχές και την αντιμετώπιση;- Τι συνέβη εδώ σε εσάς στις 24 Φεβρουαρίου 2022;

– Η πόλη απέχει 20 χιλιόμετρα από τη γραμμή του μετώπου εδώ και ενάμιση χρόνο (από τον Μάιο του 2024). Μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την οικονομική κατάσταση στο μεγάλο υλικό που συγκεντρώσαμε ξεχωριστά για την Ημέρα της Πόλης.[1]

Τα υπόλοιπα διαφέρουν ελάχιστα από άλλες νοτιοανατολικές πόλεις.

Συνέντευξη με το αναρχικό δίκτυο υποστήριξης λιποτακτών “Solidarity is the way”

Πρόσφατα λάβαμε ενημέρωση από συντρόφια στην Κεντρική Ευρώπη ότι αναρχικοί/ές σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ξεκίνησαν ένα εγχείρημα αλληλεγγύης με τίτλο «Solidarity is the Way», για να στηρίξουν κατά βάση ουκρανούς άνδρες λιποτάκτες και ανυπότακτους που κατάφεραν να διαφύγουν στη Ρουμανία, διασχίζοντας τα Καρπάθια όρη και τον παγωμένο ποταμό Τίσα. Στα χιονισμένα βουνά 300 περίπου άνδρες έχουν βρει τον θάνατο από το κρύο και τις επιθέσεις άγριων ζώων και στον ποταμό Τίσα έχουν πνιγεί άλλοι 30, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τους συνοριοφύλακες και την εξαναγκαστική επιστράτευση στο Κίεβο, στην Οδησσό, το Χάρκοβο, τη Ζαπορίζιε και τόσες άλλες περιοχές, όπου λαμβάνει χώρα το αηδιαστικό κυνήγι ανδρών από ένστολους των κέντρων στρατολόγησης (TRC), το οποίο είναι γνωστό ως “busification”. Ο όρος, που αποτυπώνει τη διάχυτη κοινωνική κριτική για την πρακτική της απαγωγής ανδρών από τον δρόμο, τα σπίτια τους, το μετρό ή τις στάσεις λεωφορείων, προέρχεται από τη λέξη “bus”, καθώς το μπουζούριασμα –μετά ξύλου και σπρέι πιπεριού– γίνεται μέσα σε βανάκια που λέγονται αλλιώς gas vans, παραπέμποντας στα ναζιστικά φορτηγάκια θανάτου, όπου κλείνονταν οι συλληφθέντες και εκτελούνταν με τη διοχέτευση καυσαερίων στον κλειστό χώρο. Τα συντρόφια από το «Solidarity is the Way» προσφέρουν δωρεάν τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα, μετακινήσεις, προσωρινή στέγη και νομική ενημέρωση/συμβουλές σε όσους έχουν ανάγκη. Το ιστολόγιο του δικτύου αλληλεγγύης χρησιμοποιεί ως εικόνα-σύμβολο δύο κίσσες που βοηθούν η μία την άλλη να φτιάξουν φωλιά: μια απλή, καθημερινή μεταφορά για το τι σημαίνει αλληλοβοήθεια στην πράξη. Ακολουθούν μεταφρασμένα α) το αυτοπαρουσιαστικό του εγχειρήματος και β) συνέντευξη μελών του εγχειρήματος στη συλλογικότητα ANTIMILITARISTICKÁ INICIATIVA [ AMI ], (https://antimilitarismus.noblogs.org/). Αρχικά το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 17/1/2025 εδώ: Interview with the “Solidarity is the Way” – ANTIMILITARISTICKÁ INICIATIVA [ AMI ].

Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής ειρήνης

12/02/2026

Ελάχιστος Ορισμός Αντιμιλιταριστικών Οργανώσεων ή πώς να αναγνωρίσετε αυτές που δεν είναι

Λάβαμε από τη Λιποτακτική Διεθνή και αναδημοσιεύουμε:

Ελάχιστος Ορισμός Αντιμιλιταριστικών Οργανώσεων ή πώς να αναγνωρίσετε αυτές που δεν είναι

Κρίνοντας ότι μοναδικός σκοπός μιας αντιμιλιταριστικής οργάνωσης είναι η κατάργηση των εθνικών στρατών και των πολεμικών μηχανισμών με τρόπο ώστε να μη δημιουργηθεί μια νέα διαίρεση της κοινωνίας σε εθνικά στρατόπεδα, χαρακτηρίζουμε αντιμιλιταριστική κάθε οργάνωση όταν εργάζεται με συνέπεια και αποτελεσματικότητα για τη διεθνή κατάργηση της ένοπλης εξουσίας των κρατών και τη μετατροπή του εθνικού πολέμου σε ταξικό πόλεμο στα μετόπισθεν, όπως τη σκιαγράφησε η εμπειρία των επαναστατικών ντεφετιστικών πρακτικών του περασμένου αιώνα.

Μια τέτοια οργάνωση παρουσιάζει μια ενιαία κριτική των (εθνικά) στρατευμένων ένοπλων οργανώσεων, ειδεμή δεν είναι τίποτα. Λέγοντας ενιαία κριτική εννοούμε μια κριτική που στοχεύει σφαιρικά όλες τις γεωγραφικές ζώνες –στις οποίες βασιλεύουν διάφορες διαχωρισμένες κοινωνικοοικονομικές εξουσίες– και όλες τις όψεις της ζωής.

Μια τέτοια οργάνωση αναγνωρίζει για αρχή και τέλος του προγράμματός της την καθολική αποαποικιοποίηση και αποστρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής. Δεν αποσκοπεί, λοιπόν, στην αυτοδιαχείριση της εθνικής αντίστασης και τη δημιουργία «λαϊκών» στρατών αυτοάμυνας, αλλά στην ταυτόχρονη ήττα όλων των υπαρχόντων ή εκκολαπτόμενων εθνικών σχηματισμών. Είναι φορέας της ριζικής κριτικής της πολεμικής οικονομίας, φορέας του ξεπεράσματος του έθνους και της στρατιωτικοποίησης των κοινωνικών σχέσεων.

Μια αντιμιλιταριστική οργάνωση αρνείται να αναπλάσει στους κόλπους της τις ιεραρχικές συνθήκες της στρατοκρατίας και τα μυστικοποιητικά αφηγήματα περί «επιτιθέμενων και αμυνόμενων» στρατοπέδων. Μοναδικός περιορισμός για τη συμμετοχή της στη διεθνιστική της δράση είναι όλα τα μέλη της να αναγνωρίζουν και να αυτοοικειοποιούνται τη συνοχή της κριτικής της: αυτή η συνοχή πρέπει να υπάρχει τόσο στη θεωρητική κριτική όλων των εθνών, των στρατών και των πολέμων όσο και στη σχέση αυτής της θεωρίας με τις καθημερινές πρακτικές της ανυποταξίας, της λιποταξίας και της άρνησης της στρατιωτικής θητείας. Η οργάνωση αυτή ασκεί ριζική κριτική σε κάθε εθνική ιδεολογία, είτε κρατική είτε εθνικο-απελευθερωτική, την οποία θεωρεί ως φορέα της εξόντωσης της ταξικής πάλης και της πάλης για την εξόντωση της εργατικής τάξης. Έτσι ενσαρκώνει ταυτόχρονα την άρνηση κάθε υπολείμματος της πατρίδας και την άρνηση του σημερινού πολεμικού θεάματος που (είτε στην επεκτατική είτε στην αντιστασιακή του μορφή) μονοπωλεί την διανθρώπινη επικοινωνία, περιστρέφοντάς την γύρω από τη μονόπλευρη αποδοχή των εικόνων της θυσίας και της εθνικής ομοψυχίας ως χειραφετητικής δραστηριότητας. Η αντιμιλιταριστική οργάνωση διαλύει κάθε επιλεκτική άρνηση στράτευσης καταγγέλλοντάς την ως υπογραφή της αποτυχίας του αντιμιλιταριστικού κινήματος, ατομική ιδιοκτησία κάποιων νέων ειδικών αρνητών στράτευσης και απάτη μιας εναλλακτικής ερμηνείας των εθνικών συγκρούσεων, όπως αυτές διεξάγονται πάνω από τα πτώματα των προλετάριων.

Επειδή η άρνηση όλων των στρατών αποτελεί το υπέρτατο κριτήριο της αντιμιλιταριστικής οργάνωσης η οργάνωση αυτή είναι τελικά μια κριτική του «επαναστατικού» στρατού. Σαφής στόχος της πρέπει να είναι η νίκη της να φέρει και το τέλος της ως αντιπολεμικής οργάνωσης και τη συμμετοχή της στην οργάνωση του ταξικού πολέμου.

[Ιράν2026] Ενάντια στο Κεφάλαιο / Περιοδικό των Αντικαπιταλιστ(ρι)ών Εργατ(ρι)ών//[Iran2026] Against Capital / Tribune of Anti-Capitalist Workers

[Scroll for the English version]

[Français : voir ci-dessous: https://www.autistici.org/tridnivalka/iran2026-against-capital-tribune-of-anti-capitalist-workers-english-francais/]

Πηγή : https://t.me/s/AntiCapital0

Σχετικά με εμάς

Είμαστε εργάτ(ρι)ες. Από τη στιγμή που ανοίξαμε τα μάτια μας, γίναμε μάρτυρες της άγριας εκμετάλλευσης των πατεράδων και των μανάδων μας, των γειτόνων μας, των κατοίκων των εργατικών συνοικιών μας και των εργατ(ρι)ών παντού, από τους καπιταλιστές και από το ίδιο το κεφάλαιο. Με τη σάρκα μας, το δέρμα μας, τις φλέβες μας και το αίμα μας, βιώσαμε ότι όλο το κεφάλαιο και όλος ο πλούτος παράγονται από τη δική μας τάξη, ενώ η φτώχεια, η εξαθλίωση και η υποβάθμιση συσσωρεύονται ολοένα και περισσότερο πάνω μας.