Λάβαμε από τη Λιποτακτική Διεθνή και δημοσιεύουμε:
Ελάχιστος Ορισμός Αντιμιλιταριστικών Οργανώσεων ή πώς να αναγνωρίσετε αυτές που δεν είναι
Κρίνοντας ότι μοναδικός σκοπός μιας αντιμιλιταριστικής οργάνωσης είναι η κατάργηση των εθνικών στρατών και των πολεμικών μηχανισμών με τρόπο ώστε να μη δημιουργηθεί μια νέα διαίρεση της κοινωνίας σε εθνικά στρατόπεδα, χαρακτηρίζουμε αντιμιλιταριστική κάθε οργάνωση όταν εργάζεται με συνέπεια και αποτελεσματικότητα για τη διεθνή κατάργηση της ένοπλης εξουσίας των κρατών και τη μετατροπή του εθνικού πολέμου σε ταξικό πόλεμο στα μετόπισθεν, όπως τη σκιαγράφησε η εμπειρία των επαναστατικών ντεφετιστικών πρακτικών του περασμένου αιώνα.
Μια τέτοια οργάνωση παρουσιάζει μια ενιαία κριτική των (εθνικά) στρατευμένων ένοπλων οργανώσεων, ειδεμή δεν είναι τίποτα. Λέγοντας ενιαία κριτική εννοούμε μια κριτική που στοχεύει σφαιρικά όλες τις γεωγραφικές ζώνες –στις οποίες βασιλεύουν διάφορες διαχωρισμένες κοινωνικοοικονομικές εξουσίες– και όλες τις όψεις της ζωής.
Μια τέτοια οργάνωση αναγνωρίζει για αρχή και τέλος του προγράμματός της την καθολική αποαποικιοποίηση και αποστρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής. Δεν αποσκοπεί, λοιπόν, στην αυτοδιαχείριση της εθνικής αντίστασης και τη δημιουργία «λαϊκών» στρατών αυτοάμυνας, αλλά στην ταυτόχρονη ήττα όλων των υπαρχόντων ή εκκολαπτόμενων εθνικών σχηματισμών. Είναι φορέας της ριζικής κριτικής της πολεμικής οικονομίας, φορέας του ξεπεράσματος του έθνους και της στρατιωτικοποίησης των κοινωνικών σχέσεων.
Μια αντιμιλιταριστική οργάνωση αρνείται να αναπλάσει στους κόλπους της τις ιεραρχικές συνθήκες της στρατοκρατίας και τα μυστικοποιητικά αφηγήματα περί «επιτιθέμενων και αμυνόμενων» στρατοπέδων. Μοναδικός περιορισμός για τη συμμετοχή της στη διεθνιστική της δράση είναι όλα τα μέλη της να αναγνωρίζουν και να αυτοοικειοποιούνται τη συνοχή της κριτικής της: αυτή η συνοχή πρέπει να υπάρχει τόσο στη θεωρητική κριτική όλων των εθνών, των στρατών και των πολέμων όσο και στη σχέση αυτής της θεωρίας με τις καθημερινές πρακτικές της ανυποταξίας, της λιποταξίας και της άρνησης της στρατιωτικής θητείας. Η οργάνωση αυτή ασκεί ριζική κριτική σε κάθε εθνική ιδεολογία, είτε κρατική είτε εθνικο-απελευθερωτική, την οποία θεωρεί ως φορέα της εξόντωσης της ταξικής πάλης και της πάλης για την εξόντωση της εργατικής τάξης. Έτσι ενσαρκώνει ταυτόχρονα την άρνηση κάθε υπολείμματος της πατρίδας και την άρνηση του σημερινού πολεμικού θεάματος που (είτε στην επεκτατική είτε στην αντιστασιακή του μορφή) μονοπωλεί την διανθρώπινη επικοινωνία, περιστρέφοντάς την γύρω από τη μονόπλευρη αποδοχή των εικόνων της θυσίας και της εθνικής ομοψυχίας ως χειραφετητικής δραστηριότητας. Η αντιμιλιταριστική οργάνωση διαλύει κάθε επιλεκτική άρνηση στράτευσης καταγγέλλοντάς την ως υπογραφή της αποτυχίας του αντιμιλιταριστικού κινήματος, ατομική ιδιοκτησία κάποιων νέων ειδικών αρνητών στράτευσης και απάτη μιας εναλλακτικής ερμηνείας των εθνικών συγκρούσεων, όπως αυτές διεξάγονται πάνω από τα πτώματα των προλετάριων.
Επειδή η άρνηση όλων των στρατών αποτελεί το υπέρτατο κριτήριο της αντιμιλιταριστικής οργάνωσης η οργάνωση αυτή είναι τελικά μια κριτική του «επαναστατικού» στρατού. Σαφής στόχος της πρέπει να είναι η νίκη της να φέρει και το τέλος της ως αντιπολεμικής οργάνωσης και τη συμμετοχή της στην οργάνωση του ταξικού πολέμου.
