Με αφορμή την πιο πρόσφατη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, ενώ τα υπόλοιπα μέτωπα, Σουδάν, Μιανμάρ, Υεμένη, Μπουρκίνα Φάσο, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό παραμένουν ενεργά και η εξόντωση του παλαιστινιακού προλεταριάτου συνεχίζεται αμείωτα, καλούμε σε αντιπολεμική, αντιμιλιταριστική μικροφωνική στη Δημοτική αγορά Κυψέλης, την Κυριακή 22/3 στις 12.30.
Πόλεμος στον πόλεμο
Την τελευταία 15ετία η επίθεση στις συνθήκες ζωής του προλεταριάτου συνεχίζεται λυσσαλέα, μια μάχη μετά την άλλη. Κρίση, μνημόνια, πετσόκομμα μισθών και συντάξεων, ποινικοποίηση απεργιών, αξιολόγηση, κυριλοποίηση, εκκενώσεις καταλήψεων, αποστείρωση πανεπιστημίων, καταστροφή οικοσυστημάτων, πειθαρχικός παροξυσμός επί covid, πληθωριστική κρίση – και δεν σταματάει εκεί. Τον τελευταίο χρόνο, οι δηλώσεις των υπουργών-καθαρμάτων δείχνουν ότι η επιστράτευση και συμμετοχή μας στον πόλεμο δεν είναι μια τόσο μακρινή πραγματικότητα, καθώς παγωμένα για χρόνια πολεμικά μέτωπα ξαναθερμαίνονται, ενώ άλλα νέα αναφλέγονται. Η μακρά περίοδος της καπιταλιστικής ειρήνης δίνει τη θέση της στην πολεμική προετοιμασία.
Μπορεί αρκετά ευρωπαϊκά κράτη, όπως το δικό μας, προς το παρόν να μην συμμετέχουν άμεσα στους εκατέρωθεν βομβαρδισμούς, όμως η απειλή της κλιμάκωσης του πολέμου έχει από μόνη της αποτελέσματα: από τη μια η εθνική ενότητα τσιμεντώνεται στη βάση της ασφάλειας και από την άλλη, ως επισφράγισή της, υπογράφονται τα πολεμικά μνημόνια του Rearm Europe, τα οποία έρχονται να (επαν)εισάγουν τις πολιτικές λιτότητας με άλλα μέσα.
Ακόμα κι αν δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν και πότε θα σταλούμε στο μέτωπο, η απάντησή μας πρέπει να δοθεί εδώ και τώρα και όσο πιο περίτρανα γίνεται: δεν καθόμαστε σούζα μπροστά στο αφεντικό, δεν σηκώνουμε το όπλο απέναντι σε προλετάριους με στολή στην άλλη πλευρά του μετώπου!
Γιατί είμαστε ενάντια στον πόλεμο
Δεν είμαστε ενάντια στον πόλεμο μονάχα γιατί κανονικοποιεί τον θάνατο, απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή και ενισχύει την πατριαρχική βία, ή μόνο γιατί όσοι εργάτες δεν γίνουν τροφή για τα κανόνια γυρίζουν πίσω ανάπηροι και σακατεμένοι, ενώ οι εργάτριες στα μετόπισθεν φορτώνονται το βάρος της κοινωνικής αναπαραγωγής, περισσότερη ακόμα απλήρωτη φροντίδα, φτώχεια, επισφάλεια και την πληγή της εκτόξευσης της έμφυλης βίας, καλούμενες να κρατήσουν όρθια την καθημερινότητα ενός κόσμου που ο πόλεμος διαλύει. Ούτε μόνο γιατί κάνει την επιβίωσή μας αβέβαιη, σπαταλά τον πλούτο που εμείς οι ίδιες παράγουμε σε εξοπλισμούς και μετά φορτώνει πάλι στις ίδιες τις προλετάριες το κόστος της ανοικοδόμησης. Ούτε μόνο γιατί ρημάζει το περιβάλλον, αφήνοντας πίσω μόνιμες πληγές.
Είμαστε ενάντια στον πόλεμο κυρίως γιατί είναι το μέσο για να επιβληθούν προς όφελος του κράτους και του κεφαλαίου νέοι όροι εκμετάλλευσης και πειθάρχησης στο προλεταριάτο. Για τα κράτη και τα κεφάλαιά τους, μέσα στον οξυμένο παγκόσμιο ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, ο πόλεμος αποτελεί λύση στην κρίση εκμεταλλευσιμότητας του προλεταριάτου, αποτελεί την πιο βίαιη εκδήλωση της διαρκούς κρίσης των ταξικών σχέσεων. Ενώ το κράτος επικαλείται την απειλή του «εξωτερικού εχθρού», η πραγματική σύγκρουση εκτυλίσσεται στο εσωτερικό: ανάμεσα στο κεφάλαιο και το κράτος του, από τη μια, και το προλεταριάτο, ως τον πραγματικό εσωτερικό τους εχθρό, από την άλλη. Γι’ αυτό ο καπιταλιστικός πόλεμος δεν είναι παρά στιγμή της ταξικής κυριαρχίας με βίαιη μιλιταριστική μορφή και στρέφεται τελικά ενάντια στους προλετάριους παντού. Είναι η δυνατότητα του κράτους να επιβάλει το πιο βάρβαρο «καθεστώς έκτακτης ανάγκης», περισσότερη καταστολή και μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση, ώστε να σιγάσει με τον πιο αποφασιστικό και αποτελεσματικό τρόπο τους ταξικούς αγώνες και να στείλει τους προλετάριους να εξοντώσουν προλετάριους στην απέναντι πλευρά του μετώπου. Θάβει τις κατακτήσεις των κοινωνικών αγώνων και μπλοκάρει τη δυνατότητα να ορθώσουμε αντιστάσεις και να διεκδικούμε.
Γιατί είμαστε περήφανοι εθνικοί προδότες
Σε φάση πολεμικής προετοιμασίας, όπως αυτή που διανύουμε, οι προλεταριακές απαντήσεις δεν μπορούν να είναι ούτε πασιφιστικές εκκλήσεις ούτε στοίχιση πίσω από κάποιο «λιγότερο κακό» εθνικό σχέδιο, αλλά μόνο μορφές άρνησης που μπλοκάρουν έμπρακτα την πολεμική μηχανή και ταυτόχρονα οξύνουν τον ταξικό ανταγωνισμό: λιποταξία, ανυποταξία, σαμποτάζ σε στρατιωτικές δομές, δίκτυα επικοινωνίας και δίκτυα μεταφοράς του στρατιωτικού υλικού, απεργίες, καταλήψεις και δίκτυα αλληλεγγύης σε ανυπότακτους, αρνητές στράτευσης και λιποτάκτες.
Υποστηρίζουμε τη λιποταξία είτε γίνεται για πολιτικούς λόγους είτε για την ατομική διαφυγή από τον πόλεμο, γιατί οδηγεί έμπρακτα στην αμφισβήτηση του έθνους κράτους. Δεν ανήκει σε μια σειρά επαναστατικών καθηκόντων αλλά αποτελεί μια αυθόρμητη προλεταριακή πρακτική η οποία είναι αντιμιλιταριστική εκ του αποτελέσματος. Ο ταξικός πόλεμος στον οποίο συμμετέχουμε δεν μπορεί να παραγκωνιστεί ούτε να αντικατασταθεί από έναν εθνικό πόλεμο. Οφείλει να συνεχιστεί, είτε εντός των συνόρων είτε, σε περίπτωση εξόδου, στους τόπους όπου θα εγκατασταθούμε, ως μετανάστες χωρίς χαρτιά.
Σε τελική ανάλυση η πραγματική διεθνιστική αλληλεγγύη, δηλαδή η κυκλοφορία και η αλληλεπίδραση των αγώνων του προλεταριάτου είναι εκείνη που κινεί κι εμάς τους ίδιους να αναδείξουμε τις πρακτικές της λιποταξίας. Αφ’ ενός παρακολουθώντας τις πρακτικές που ακολουθούν οι όμοιοι μας σε συνθήκες καπιταλιστικού πολέμου μιας και σε μια αντίστοιχη συνθήκη θα αξιοποιήσουμε την εμπειρία τους και θα πράξουμε αναλόγως. Αφ’ ετέρου γιατί το προλεταριάτο αν δεν είναι διεθνιστικό θα είναι απλά ένα γρανάζι της καπιταλιστικής μηχανής σε καιρούς ειρήνης και κρέας για τα κανόνια της πολεμικής μηχανής σε καιρούς πολέμου. Με απλά λόγια ο εχθρός μας βρίσκεται στο ίδιο μας το κράτος αλλά και στα υπόλοιπα καπιταλιστικά κράτη στον βαθμό που τα ίδια και τα εθνικά τους κεφάλαια είναι αντίπαλοι του προλεταριάτου εκεί.
Ούτε θεοί ούτε αφέντες ούτε του στρατού λεβέντες
Αλληλεγγύη στο εξεγερμένο προλεταριάτο της Μινεσότα και του Ιράν, στο προλεταριάτο της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, στους ανυπότακτους και τους αντιρρησίες συνείδησης του Ισραήλ
Καμιά ειρήνη με τα αφεντικά
17/3/2026