Scroll down for english
Ακολουθεί μεταφρασμένη η προκήρυξη ενάντια στον πόλεμο, τον μιλιταρισμό και τον εθνικισμό που έγραψαν τα συντρόφια της ομάδας Otonom İşçi Birlikleri από την τουρκία και συνυπογράφουν συντρόφια από μια σειρά ευρωπαϊκές και αμερικανικές διεθνιστικές ομάδες. Η τοποθέτησή τους απέχει πολύ από το να είναι καταγγελία ενός μόνο συγκεκριμένου στρατιωτικού συνασπισμού ή αναζήτηση ενός «καλού» γεωπολιτικού στρατοπέδου απέναντι σε ένα «κακό». Γράφτηκε ενόψει της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ που πραγματοποιείται στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου για να επικυρωθούν εκεί οι δεσμεύσεις των χωρών μελών στην κούρσα των εξοπλισμών που έρχονται να μονιμοποιήσουν τη λιτότητα με νέες κωδικές ονομασίες: στην ευρώπη διάβαζε “rearm/readiness 2030”. Στην ίδια σύνοδο τα κράτη-μέλη θα επιβεβαιώσουν την υποστήριξή τους στο ουκρανικό κράτος ώστε να συνεχίσει έναν πόλεμο που έχει περιέλθει σε στασιμότητα, κυρίως λόγω της έλλειψης στρατιωτών για τα χαρακώματα. Και τα πολεμικά μνημόνια και η στήριξη στην ουκρανία λειτουργούν ως ιδεολογικός μηχανισμός για τη νομιμοποίηση της γενικευμένης πολεμικής οικονομίας, δηλαδή της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών, της αναδιάρθρωσης της πολεμικής βιομηχανίας.
Τα συντρόφια δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για την ταξινόμηση των κρατών σε «ιμπεριαλιστικά» και «εξαρτημένα». Και καλά κάνουν και δε μασάνε με αυτή τη σχηματοποίηση η οποία αναπαράγει μια ιστορικά χρεοκοπημένη πολιτική παράδοση που εξακολουθεί να μας σερβίρει την εθνική αντίσταση σε οποιαδήποτε χώρα σαν κάτι που δήθεν μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικά ρήγματα. Οσοδήποτε φτιασιδωμένη κι αν μας πλασάρεται αυτή η αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική, οδηγεί αναπόφευκτα στη στήριξη «ασθενέστερων» καπιταλιστικών κρατών, «εθνικοαπελευθερωτικών» προγραμμάτων και κρατικοκαπιταλιστικών μορφών διαχείρισης.
Αντίθετα τα συντρόφια βλέπουν «όλα τα ανταγωνιστικά καπιταλιστικά μπλοκ να είναι μέρη του ίδιου συστήματος εκμετάλλευσης». Αν είχαμε ίσως να προσθέσουμε κάτι σε όσα λέγονται στην προκήρυξή τους ενάντια στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, θα ήταν να περιλάβουμε ρητά και το προλεταριάτο ειδικά της ελλάδας, του ισραήλ και των ηπα στην άποψη που διατυπώνεται στη φράση —και με την οποία συμφωνούμε– ότι «η μοίρα όλων των εργαζομένων στην Παλαιστίνη, τη Συρία, το Ιράν, την Τουρκία, το Κουρδιστάν και σε όλο τον κόσμο είναι αλληλένδετη».
Το ζήτημα δεν είναι ποιο κράτος βρίσκεται χαμηλότερα ή υψηλότερα στην παγκόσμια ιεραρχία, αλλά ότι όλα τα καπιταλιστικά κράτη συμμετέχουν, με διαφορετική ισχύ και από διαφορετική θέση, στην αναπαραγωγή της ίδιας καπιταλιστικής κοινωνικής σχέσης, που στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργασίας. Αν και δεν κατέχουν όλα τα κράτη την ίδια θέση στο παγκόσμιο σύστημα συσσώρευσης κεφαλαίου, αυτό δεν αναιρεί τον ενεργό ρόλο στην αναπαραγωγή των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων ακόμα και των υποδεέστερων. Άραγε, με την εθνική «απελευθέρωση» του ενός ή του άλλου μέρους του πλανήτη, έπαυσε τελικά η άνιση ανάπτυξη, ο ρατσισμός, η φτωχοποίηση, η εκμετάλλευση ακόμα και με όρους δουλείας ή ο πόλεμος και οι γενοκτονίες; Αντίθετα, αποτελεί χαρακτηριστική έκφραση της άνισης και συνδυασμένης ανάπτυξης του καπιταλισμού ένα κράτος να εξαρτάται οικονομικά ή στρατιωτικά από ισχυρότερους «συμμάχους» και ταυτόχρονα να λειτουργεί επιθετικά απέναντι σε γειτονικούς πληθυσμούς, μετανάστες ή ανταγωνιστικά κράτη της περιφέρειάς του.
Για παράδειγμα, όπως και στην περίπτωση της τουρκίας, το ελληνικό κράτος δεν είναι ιμπεριαλιστικό μόνο λόγω της συμμετοχής του στο ΝΑΤΟ⋅ μόνο λόγω της συμμετοχής του σε στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων, της φιλοξενίας νατοϊκών στρατιωτικών βάσεων που έχουν χρησιμοποιηθεί στις επιθέσεις ενάντια στον πληθυσμό του ιράν και του λιβάνου⋅ μόνο λόγω των λιμανιού του Πειραιά που έχει χρησιμοποιηθεί για μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς το ισραήλ κατά το γενοκτονικό του πόλεμο στη Γάζα και του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης από όπου πέρασε μεγάλο μέρος στρατιωτικού εξοπλισμού προς την ουκρανία τον πληθυσμό της οποίας τα αφεντικά της ευρώπης μετατρέπουν με το στανιό σε ανάχωμα του ρωσικού ιμπεριαλισμού.
Ο ελληνικός μιλιταρισμός και η ιμπεριαλιστική διάσταση του ελληνικού κράτους εκφράζεται και μέσα από την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, την πρόσφατη αναδιάρθρωση και επέκτασή της σε γυναίκες, την επέκταση της εφεδρείας μέχρι τα 60, στην ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας και οπωσδήποτε στη στρατιωτικοποίηση των συνόρων, εκεί που το ελληνικό κράτος κάνει το μαντρόσκυλο της ευρωπαϊκής συνοριακής βαρβαρότητας με τις εκατόμβες νεκρών και τις επαναπροωθήσεις. Επιπλέον όλων των προηγούμενων, έχει ταχθεί εδώ και μία δεκαετία στο πλευρό του ισραήλ και της κυπριακής δημοκρατίας, στο πλαίσιο μιας στρατιωτικής συμμαχίας που αποσκοπεί στην περιθωριοποίηση της παρουσίας της τουρκίας στο Αιγαίο, για τον έλεγχο θαλάσσιων ζωνών, των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ), των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και των ενεργειακών διαδρόμων και υποδομών στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην πραγματικότητα κάθε μπλοκ ανταγωνίζεται ουσιαστικά για το ποιο θα εκμεταλλευτεί αποτελεσματικότερα την εργατική δύναμη που βρίσκεται εντός της επικράτειάς του.
Είναι προς το συμφέρον μας να αναδείξουμε με ποιους τρόπους το πολεμικό πλαίσιο επιτρέπει την όξυνση της εκμετάλλευσής μας και να σταθούμε απέναντι σε ολόκληρο τον στρατιωτικό μηχανισμό της ελληνικής εθνικής άμυνας και όχι μόνο σε επιμέρους δήθεν «ξενόδουλα» στοιχεία του. Απέναντι και στις εθνικές στρατιωτικές βάσεις και τις βάσεις του ΝΑΤΟ.
Ο μόνος πόλεμος με τον οποίο μπορούμε να ανοίξουμε τον δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση είναι ο ταξικός ενάντια στο κεφάλαιο, τα κράτη του και όλες τις μορφές εθνικής ενότητας που επιχειρούν να υποτάξουν το προλεταριάτο στα συμφέροντα των εκμεταλλευτών του.
Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης
peacedeserters@riseup.net
7 Ιουλίου 2026
Διεθνής διακήρυξη ενάντια στην σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα στις 7–8 Ιουλίου.
Από τις συνεχιζόμενες γενοκτονικές πολιτικές του Ισραήλ κατά της Παλαιστίνης μέχρι την καταστροφή που έχει προκαλέσει ο πόλεμος στη Συρία που συνεχίζεται εδώ και χρόνια, και τις κλιμακούμενες περιφερειακές εντάσεις που τροφοδοτούνται από τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, η Δυτική Ασία έχει μετατραπεί σήμερα σε πεδίο μάχης όπου ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός έχει ενταθεί. Αυτή η εικόνα αντανακλά όχι μόνο τις περιφερειακές συγκρούσεις, αλλά και την κρίση της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης.
Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι τυχαίο ότι η 36η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα στις 7–8 Ιουλίου. Το ΝΑΤΟ, που έχει παίξει ενεργό ρόλο σε στρατιωτικές επεμβάσεις από την Παλαιστίνη έως το Αφγανιστάν, από τη Λιβύη έως τη Συρία και το Κουρδιστάν, συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα βασικά εργαλεία των ιμπεριαλιστικών σχέσεων εξουσίας και του μιλιταρισμού. Το γεγονός ότι η Τουρκία φιλοξενεί αυτή τη σύνοδο κορυφής φανερώνει ξεκάθαρα τη θέση των άρχουσων τάξεων της χώρας μέσα σε αυτό το πολεμικό σύστημα.
Παρά τις διαφοροποιήσεις της στη ρητορική, η άρχουσα τάξη της Τουρκίας δεν είναι έξω από αυτό το πολεμικό καθεστώς. Από τη μια μεριά παράγει ρητορική “ειρήνης” και “αντίστασης”, από την άλλη η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ συνεχίζεται, η στρατιωτική συνεργασία εντείνεται και επιδιώκεται η ενεργός εμπλοκή στις ιμπεριαλιστικές στρατηγικές στην περιοχή. Η αντίφαση μεταξύ της ρητορικής αντίθεσης προς το Ισραήλ και των συνεχιζόμενων οικονομικών και στρατιωτικών σχέσεων με αυτό δεν είναι, στην πραγματικότητα, παρά μια εκδήλωση κοινών ταξικών συμφερόντων. Επομένως, για εμάς, ο αγώνας ενάντια στο ΝΑΤΟ δεν είναι ζήτημα εθνικής άμυνας· αποτελεί ένα μέτωπο στην επίθεση κατά του καπιταλισμού και της αστικής τάξης.
Από τη δική μας σκοπιά ως εργάτες, τόσο το ΝΑΤΟ όσο και τα άλλα καπιταλιστικά μπλοκ που το ανταγωνίζονται όπως το Ιράν, η Ρωσία η Κίνα κ.λπ. αποτελούν μέρη του ίδιου συστήματος εκμετάλλευσης. Όταν οι εργάτες στοιχίζονται πίσω από αυτές τις δυνάμεις απλά αξιοποιούνται για την αναπαραγωγή των εκμεταλλευτικών τους σχέσεων. Για αυτό, ο αγώνας ενάντια στο ΝΑΤΟ δεν είναι απλά ένας αγώνας ενάντια σε μια στρατιωτική συμμαχία, αλλά ένας άμεσος ταξικός αγώνας ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα του πολέμου.
Αυτός ο αγώνας απαιτεί επιπλέον και μια διεθνιστική γραμμή. Οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι καταπιεσμένοι έχουν κοινό συμφέρον να αντιστέκονται στον εθνικισμό το μιλιταρισμό, τις πολεμικές πολιτικές και την πατριαρχία. Η τύχη όλων των εργαζομένων στην Παλαιστίνη, τη Συρία, το Ιράν, την Τουρκία, το Κουρδιστάν και σε όλο τον κόσμο είναι αλληλένδετη· τα σύνορα είναι ιδεολογικές διαγραμμίσεις που αποκρύπτουν αυτές τις εκμεταλλευτικές σχέσεις. Κατανοώντας τα παραπάνω, πρέπει να ενισχύσουμε διεθνώς την αλληλεγγύη ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό και τις πολεμικές πολιτικές παντού στον κόσμο.
Για αυτό το λόγο, υψώνουμε τη φωνή μας ενάντια στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα. Καλούμε τους εργάτες, τη νεολαία, τις γυναίκες, τα queer άτομα και όλους όσους είναι ενάντια στον πόλεμο, να ενισχύσουν τον αγώνα ενάντια στον μιλιταρισμό, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και το καπιταλιστικό καθεστώς του πολέμου.
Η δική μας πλευρά δεν είναι ούτε το ΝΑΤΟ ούτε οι άλλες εξουσιαστικές δυνάμεις που αντιτίθενται σε αυτό. Η δική μας πλευρά μας είναι η δυνατότητα για την κοινή απελευθέρωση όλων των εργατών στον κόσμο.
Όχι στο ΝΑΤΟ!
Ταξικός πόλεμος ενάντια στον πόλεμο!
Otonom İşçi Birlikleri (Τουρκία)
Anarchist Communist Group, ACG (Μ. Βρετανία)
Black Rose / Rosa Negra Anarchist Federation (ΗΠΑ)
Coordinación Anarquista Latina Americana :
– Cordenação Anarquista Brasileira, CAB (Βραζιλία)
– Organização Socialismo Libertário, OSL (Βραζιλία)
– Federación Anarquista de Rosario, FAR (Αργεντινή)
– Federación Anarquista de Santiago, FAS (Χιλή)
– federación Anarquista uruguaya, fAu (Ουρουγουάη)
Midada (Ελβετία)
Organisation Socialiste Libertaire, OSL (Ελβετία)
Konflikt (Βουλγαρία)
Embat (Καταλονία)
AL/FdCA (Ιταλία)
NATO Is a Warmongering Organization: Class War against War
Preface by the collective Deserters of Capitalist Peace
What follows is a translation of the statement against war, militarism and nationalism written by comrades from the Otonom İşçi Birlikleri group in turkey and endorsed by comrades from a number of internationalist groups across europe and the americas. Their position is not a denunciation of one particular military alliance, nor does it seek to identify a “good” geopolitical camp in opposition to a “bad” one. The statement was written ahead of the NATO summit in Ankara on 7–8 July, where member states are expected to reaffirm their commitment to an arms race designed to perpetuate austerity under new labels. In europe, this agenda has been packaged as “ReArm Europe/Readiness 2030”. At the same summit, NATO members will also renew their support for the ukrainian state so that it can continue a war that has reached a military stalemate, largely because of an acute shortage of troops at the front. Both wartime austerity measures and continued support for ukraine function ideologically to legitimise the generalisation of the war economy—that is, rising military expenditure and the ongoing restructuring of the military-industrial complex.
Our comrades who write and sign under this statement don’t give a damn about classifying states as either “imperialist” or “dependent.” And they’re right not to get bogged down in a categorization that reproduces a historically bankrupt political tradition, one that continues to portray national resistance—wherever it emerges—as a force supposedly capable of generating emancipatory social ruptures.
No matter how polished this anti-imperialist rhetoric may be presented to us, it ultimately leads to support for “weaker” capitalist states, programmes of “national liberation”, and state-capitalist forms of social organisation.
Instead, our comrades regard “all competing capitalist blocs as integral parts of the same system of exploitation”. If we were to add anything to their statement against the NATO summit, it would simply be to make explicit that the proletariat in greece, israel and the united states is equally included in the proposition—with which we fully agree—that “the fate of all workers in Palestine, Syria, Iran, Turkey, Kurdistan and throughout the world is intertwined.”
The issue is not whether a state occupies a higher or lower position within the global hierarchy. The point is that all capitalist states participate, with varying degrees of power and from different positions, in the reproduction of the same capitalist social relation, which is based on the exploitation of labor. Although not all states occupy the same position in the global system of capital accumulation, this does not negate the active role even the subordinate ones play in the reproduction of capitalist social relations. Has the “liberation” of one part of the planet or another finally put an end to unequal development, racism, impoverishment, exploitation—even in the form of slavery—or war and genocide? On the contrary, it is a characteristic expression of capitalism’s unequal and combined development for a state to be economically or militarily dependent on stronger “allies” while simultaneously acting aggressively toward neighboring populations, migrants, or rival states in its region.
The greek state, for example, as in the case of turkey, is not imperialist simply because of its membership in NATO; nor is it imperialist solely because of its participation in military missions abroad, its hosting of NATO military bases that have been used in attacks against the populations of iran and lebanon; nor solely because of the port of Piraeus, which was used to transport military equipment to Israel during its genocidal war in Gaza or the port of Alexandroupoli, through which a large portion of NATO military equipment was shipped to Ukraine—whose population the european powers are forcibly turning into a bulwark against russian imperialism.
Greek militarism—and the imperialist character of the greek state—is also expressed through compulsory military service, including its recent restructuring and proposals for its extension to women; through the extension of reserve obligations until the age of sixty; through the expansion of the domestic military-industrial complex; and, above all, through the militarisation of the borders, where the greek state serves as the watchdog of the european border barbarism, with its countless deaths and forced deportations. Over the past decade, it has also aligned itself with israel and the republic of cyprus within a military alliance aimed at curbing turkey’s position in the Aegean in order to secure control over maritime zones, Exclusive Economic Zones (EEZs), offshore gas reserves, and energy corridors and infrastructure in the Eastern Mediterranean. In reality, each competing bloc is engaged in a struggle to maximise its capacity to exploit the labour power within its sphere of control.
It is in our interest to expose the ways in which the permanent war footing provides the framework for intensifying our exploitation and to oppose the greek state’s military apparatus as a whole—not merely those parts portrayed as serving “foreign” interests. At the same time, we oppose both the national military bases and NATO’s military presence.
The only war through which we can pave the way to social emancipation is the class war against capital, its states, and every form of national unity that seeks to subordinate the proletariat to the interests of its exploiters.
International statement against the NATO summit to be held in Ankara on July 7–8.
From Israel’s ongoing genocidal policies against Palestine to the devastation caused by the war in Syria that has been continuing for years, and the escalating regional tensions fueled by U.S. and Israel’s attacks on Iran, West Asia has today turned into a battleground where imperialist competition has intensified. This picture reflects not only regional conflicts but also the crisis of the global capitalist order.
Under these conditions, it is no coincidence that the 36th NATO Summit will be held in Ankara on July 7–8. NATO, which has played an active role in interventions stretching from Palestine to Afghanistan, from Libya to Syria and Kurdistan, continues to function as one of the fundamental tools of imperialist power relations and the militarist order. The fact that Turkey is hosting this summit clearly illustrates the position of the country’s ruling classes within this war system.
Despite all the differences in rhetoric, Turkey’s ruling class is not outside this order of war. While on the one hand “peace” and “opposition” rhetoric is produced, on the other hand NATO membership is maintained, military cooperation is intensified, and active integration into regional imperialist strategies is pursued. The contradiction between the rhetorical opposition to Israel and the ongoing economic and military relations is, indeed, merely a manifestation of the same class interests. Therefore, for us, the struggle against NATO is not a matter of national defense; it is a front in the attack on capitalism and the bourgeoisie.
From the perspective of us workers, both NATO and the other capitalist blocs competing with it such as Iran, Russia, China etc. are parts of the same system of exploitation. Aligning workers behind any of these powers means reserving them for the reproduction of their own exploitative relations. For this reason, the struggle against NATO is not merely a struggle against a military alliance, but a class struggle waged directly against the capitalist system of war.
This struggle also necessitates an internationalist line. Workers, youth, and all the oppressed share a common interest in opposing nationalism, militarism, war policies, and patriarchy. The fate of all workers in Palestine, Syria, Iran, Turkey, Kurdistan, and all over the world is intertwined; borders are ideological lines that conceal these exploitative relations. With this understanding, we must raise international solidarity against nationalism, militarism, and war policies everywhere in the world.
For this reason, we are raising our voices against the NATO summit to be held in Ankara. We call on workers, youth, women, queer people, and all anti-war advocates to strengthen the struggle against militarism, imperialist interventions, and the capitalist order of war.
Our side is neither NATO nor the other dominant powers opposing it. Our side is the possibility for common liberation of all workers in the world.
No to NATO!
Class War Against War!
- Otonom İşçi Birlikleri (Turkey)
- Anarchist Communist Groups, ACG (Great Britain)
- Black Rose / Rosa Negra Anarchist Federation (USA)
- Coordinación Anarquista Latina Americana (CALA) :
- – Cordenação Anarquista Brasileira, CAB (Brasil)
- – Organização Socialismo Libertário, OSL (Brazil)
- – Federación Anarquista de Rosario, FAR (Argentina)
- – Federación Anarquista de Santiago, FAS (Chile)
- – federación Anarquista uruguaya, fAu (Uruguay)
- Midada (Switzerland)
- Organisation Socialiste Libertaire, OSL (Switzerland)
- Konflikt (Bulgaria)
- Embat (Catalonia)
- AL/FdCA (Italy)
Source: www.iscibirlikleri.org