Παρακάτω ακολουθούν μεταφρασμένα δύο άρθρα σε σχέση με τις εξελίξεις στον εσωτερικό πόλεμο της ουκρανίας και της εε ενάντια στο ουκρανικό προλεταριάτο. Λάβαμε τα κείμενα από συντρόφια από την ουκρανία, από την Assembly και από την κεντρική ευρώπη, από την ANTIMILITARISTICKÁ INICIATIVA [AMI]. Το πρώτο αφορά την αυστηροποίηση στις χώρες της ευρώπης του καθεστώτος του πρόσφυγα για λιποτάκτες του ουκρανικού στρατού (για τους ρώσους δεν το συζητάνε καν, μόνο η γαλλία κατά βάση τους δίνει άσυλο στην εε), ενώ στο δεύτερο εκφράζεται η άποψη ότι, παρόλη τη συχνότητα και το πολυάριθμο των αντιστάσεων στην αναγκαστική βίαιη επιστράτευση ουκρανών αντρών από τους δρόμους, μια μερίδα εργαζομένων εξακολουθεί να συναινεί στον συνεχιζόμενο πόλεμο, κυρίως αυτή που δεν κινδυνεύει να επιστρατευτεί. Μόνη διέξοδος να μη μένει κανείς εξεγερμένος μόνος, η αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη, το όπλο των εργατριών στον πόλεμο ενάντια στον πόλεμο των αφεντικών. Τα δύο κείμενα μπορούν να βρεθούν στα αγγλικά εδώ και εδώ.
Η απροθυμία της μιας και της άλλης (ουκρανικής και ρωσικής) εργατικής τάξης να αφήσουν τα πτώματά τους σε κάποιο χαντάκι του μετώπου είναι ένας από τους βασικούς λόγους που ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος, έχοντας μπει πια ήδη στον πέμπτο του χρόνο, έχει οδηγηθεί σε στασιμότητα. Οι δυο κρατικοί μηχανισμοί κάνουν τα πάντα για να αντέξουν, αλλά ο πόλεμος με drones, πυραύλους και φαντάρους εγκλωβισμένους με τους μήνες σε χαρακώματα δεν αφήνει περιθώριο για αποφασιστικές και γρήγορες προελάσεις, ενώ στο διπλωματικό τοπίο παρακολουθούμε αναμετρήσεις με εντελώς αμφίβολα αποτελέσματα. Η σύγκρουση εξελίσσεται ολοένα και περισσότερο σε μια αναμέτρηση που καταστρέφει τις παραγωγικές τους δυνάμεις και τους πληθυσμούς τους, σε έναν πόλεμο φθοράς, ο οποίος δεν θα ήταν εντελώς απίθανο να οδηγήσει σε μεγαλύτερη εμπλοκή της δυτικής ευρώπης σε περίπτωση που η κοινωνική αντίσταση στον πόλεμο φτάσει να ριζοσπαστικοποιήσει τον εσωτερικό εχθρό σε καθέναν από τους δύο σχηματισμούς.
Προς το παρόν, πάντως, βρισκόμαστε στη φάση που η ρωσική πλευρά πρόκειται να περάσει σε ένα δεύτερο γύρο μερικής επιστράτευσης μισού εκατομμυρίου ανδρών σύμφωνα με κάποιες πηγές, με τις λιποταξίες και τη φυγή από τη χώρα να αναμένεται να εκτοξευτούν ακολουθώντας το κύμα φυγής του Σεπτεμβρίου του 2022, στην προηγούμενη φάση επιστράτευσης. ΕΕ και νατο χρηματοδοτούν αθρόα τη συνέχιση του πολέμου, με τη ροή 90 (εε) και 140 (νατο) δις ευρώ αντίστοιχα, για τα επόμενα 2 χρόνια στα ουκρανικά ταμεία, μετατρέποντας τον ουκρανικό πληθυσμό με το στανιό σε ανάχωμα στον υποτιθέμενο ρωσικό επεκτατισμό (μπορεί και πραγματικό, αλλά στην τελική αυτό είναι μέρος των γεωπολιτικών ανταγωνισμών των αφεντικών που σε κάθε περίπτωση είναι εχθρικοί για τα δικά μας συμφέροντα).
Από τα βασικά αποτελέσματα αυτού του οικονομικού boost της ουκρανικής πολεμικής μηχανής είναι η εξαγορά της συναίνεσης μέρους του πληθυσμού. Το κράτος δίνει ήδη συγκριτικά τεράστιους μισθούς σε όσους εργάτες και εργάτριες είναι απαραίτητοι/ες για τη διεξαγωγή των μαχών. Με την τρέχουσα μεταρρύθμιση του στρατού το υπουργείο Πολέμου θα επιχειρήσει να εξαγοράσει ανθρώπινο καύσιμο για τη μηχανή του πολέμου, αυξάνοντας (μεταξύ άλλων) τα μπόνους και τους μισθούς των πεζικάριων. Δεν ξέρουμε τι ανταπόκριση θα βρει σε μια κοινωνία που μετράει νεκρούς εδώ και 4μιση χρόνια και όπου οι άντρες κρύβονται σαν τα ποντίκια για να αποφύγουν το busification, σίγουρα όμως η ουκρανική κοινωνία, μια κοινωνία ήδη βαθιά διαιρεμένη, θα κατακερματιστεί περαιτέρω.
Το άρθρο των ουκρανών συντρόφων Οφθαλμός αντί οφθαλμού… δίνει μια ιδέα για τον κατακερματισμό, ανάμεσα για παράδειγμα σε όσους επικροτούν τον πόλεμο, αλλά δεν θέλουν να πολεμήσουν οι ίδιοι, όσους προσπαθούν να αποφύγουν την επιστράτευση και όσους βοηθούν αυτούς που την κάνουν. Δεν λείπουν δυστυχώς και αυτοί που συνεργάζονται με το κράτος, χρηματοδοτούν εθελοντικά στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δομές και νομιμοποιούν τις βίαιες επιστρατεύσεις ως «αναγκαίο κακό» και τα κατακάθια που αντιμετωπίζουν όσους αντιστέκονται ως προδότες ή πράκτορες του εχθρού.
Πρόλογος από τις Λιποτάκτ(ρι)ες Καπιταλιστικής Ειρήνης
Τέτοια καθάρματα ήταν οι «εθελοντές» που πήραν την κατάσταση στα χέρια τους όσον αφορά τα γεγονότα της νύχτας της 8ης προς 9η Ιουλίου στην περιοχή της Λβιβ, όπου ξέσπασαν μπάχαλα ενάντια σε στρατονόμους των TCR, οι οποίοι είχαν βγει για την καθιερωμένη γύρα αρπαγής ανδρών. Σε αυτή την επιχείρηση busification, πάντως, δεν τους βγήκε η φάση καθώς μπουζουριάζοντας έναν τυπάκο βρέθηκαν τελικά αντιμέτωποι με 200 πιτσιρικάδες που έσπασαν το βανάκι και απελευθέρωσαν τον κρατούμενο. Μερικοί «ενεργοί πολίτες», στη συνέχεια, εντόπισαν κάποιους από τους εξεγερμένους και με μεθόδους που έκοψαν για ευνόητους λόγους από τα ποστ που ανέβασαν στους λογαριασμούς τους στο fb τούς ανάγκασαν να «μετανοήσουν» σε live μετάδοση…
«Η δυσπιστία συσσωρεύεται, η ένταση αυξάνεται και η κοινωνία ριζοσπαστικοποιείται» σχολίασε ουκρανός αξιωματούχος. Ως απάντηση σε αυτήν τη διευρυμένη δυσπιστία και την συνεπακόλουθη εύλογη επιθυμία να την κάνουν οι ντόπιοι από την ουκρανία, τα ευρωπαϊκά κράτη πέραν της αθρόας χρηματοδότησης που λέγαμε πριν, ετοιμάζονται να αλλάξουν τη μεταναστευτική νομοθεσία, προκειμένου να εμποδίσουν τους νεαρούς ουκρανούς να αποφύγουν τη θυσία στον Μολώχ. Τα χρόνια που φορούσαν το ανθρωπιστικό προσωπείο, καλοσωρίζοντας το ουκρανικό εργατικό δυναμικό κατά χιλιάδες, φαντασιώνοντας ένα μέλλον στο οποίο το ΑΕΠ της κάθε χώρας υποδοχής θα αυξανόταν –όπως και έγινε– πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Στο πρώτο από τα άρθρα επισημαίνεται αυτή η επικείμενη αυστηροποίηση του καθεστώτος προσωρινής προστασίας στις χώρες της εε για τους νεοεισερχόμενους ουκρανούς άνδρες σε στρατεύσιμη ηλικία, την ίδια ώρα που το ουκρανικό Υπουργείο Πολέμου σχεδιάζει μαζί με τα μπόνους για τους «σωστούς» φαντάρους (το καρότο) να κατεβάσει το όριο της στρατεύσιμης ηλικίας στα 23 (το μαστίγιο). Ήδη η νορβηγία και η δανία έχουν καταργήσει την αυτόματη-συλλογική προσωρινή προστασία για ουκρανούς στρατεύσιμης ηλικίας και ζητάνε από τους λιποτάκτες εξατομικευμένες αιτήσεις ασύλου στις οποίες θα αποδεικνύουν ότι κινδυνεύει η ζωή τους. Είναι σαφές ότι το να σε στέλνουν στο μέτωπο χωρίς τη θέλησή σου δεν είναι επαρκής απόδειξη ότι η ζωή σου κινδυνεύει. Στην τσεχία επίσης το υπουργείο Εσωτερικών έχει ήδη παρουσιάσει σχέδιο νόμου που προβλέπει αυστηρότερες προϋποθέσεις για τη συνέχιση του καθεστώτος προσωρινής προστασίας για όσους δεν είναι… αρκετά πατριώτες ώστε να μείνουν στην ουκρανία και να πεθάνουν για αυτήν. Παράλληλα, η ιρλανδία έχει μειώσει σημαντικά τα επιδόματα και τη διάρκεια της κρατικής στέγασης για τους ουκρανούς πρόσφυγες, ενώ η πολωνία περιορίζει σταδιακά τα προγράμματα φιλοξενίας και μετακυλίει ολοένα μεγαλύτερο μέρος του κόστους στους ίδιους τους πρόσφυγες, στο πλαίσιο των χακί προϋπολογισμών και των πολεμικών μνημονίων.
Την ίδια στιγμή, η ουκρανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ολοένα και μεγαλύτερη έλλειψη εργατικού δυναμικού που οφείλεται στους νεκρούς και τους τραυματίες πολέμου, αλλά και στη μαζική μετανάστευση, τη λιποταξία και τους χιλιάδες ανθρώπους που παραμένουν κρυμμένοι για να αποφύγουν το busification. Η λειψανδρία επηρεάζει πλέον κρίσιμους τομείς, όπως η γεωργία, οι κατασκευές, η μεταποίηση, οι μεταφορές και η ενέργεια, κλάδους από τους οποίους εξαρτάται όχι μόνο η οικονομία, αλλά και η ίδια η δυνατότητα διεξαγωγής του πολέμου. Tα τελευταία χρόνια επιχειρήσεις και εργοδοτικές οργανώσεις στην ουκρανία ζητούν όλο και πιο έντονα την εισαγωγή εργαζομένων από τρίτες χώρες. Έχουν μάλιστα ήδη ξεκινήσει προσλήψεις εργατών από χώρες όπως η ινδία, το μπανγκλαντές, το νεπάλ και οι φιλιππίνες σε ορισμένους κλάδους.
Ο πόλεμος έρχεται να αναδιαρθρώσει τις εργασιακές σχέσεις, περιορίζοντας ασφυκτικά με ποικίλους τρόπους τα περιθώρια της κοινωνικής σύγκρουσης. Χαρακτηριστικά, βλέπουμε πώς στο δεύτερο άρθρο, αυτό που υπογράφει η ομάδα Assembly από την ουκρανία, η απειλή της επιστράτευσης λειτουργεί πλέον ως μηχανισμός πειθάρχησης της εργασίας. Για πολλούς άνδρες, ιδιαίτερα σε κρίσιμους παραγωγικούς κλάδους, η διατήρηση μιας θέσης εργασίας που προσφέρει εξαίρεση από την επιστράτευση αποκτά μεγαλύτερη σημασία ακόμη και από τη διεκδίκηση καλύτερων μισθών ή συνθηκών εργασίας.
Μέχρι σήμερα, η άρνηση συμμετοχής στον πόλεμο εκφράζεται κυρίως μέσα από μεμονωμένες στρατηγικές επιβίωσης, τη λιποταξία, τη δωροδοκία, το κρυφτό και το κυνηγητό με τους μπράβους της στρατολογίας. Οι ήδη υπαρκτές συγκρούσεις ανάμεσα σε πολίτες και περιπόλους των κέντρων επιστράτευσης συνοδεία μπάτσων αποτελούν ίσως τις πρώτες ενδείξεις ότι οι διάσπαρτες ατομικές αρνήσεις μπορούν να μετατραπούν σε ευρύτερες κοινωνικές συγκρούσεις απέναντι στην ίδια την πολεμική κινητοποίηση.
Έτσι, τα συντρόφια από το Χάρκοβο θεωρούν πως έχει φτάσει η ώρα να μετατραπεί η άρνηση της επιστράτευσης σε ουσιαστικό αντιπολεμικό αγώνα, περνώντας πια σε συλλογικές αντιστάσεις ενάντια στο busification και μαζική κοινωνική αλληλεγγύη. Και μας καλούν να μην ξεχνάμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη σε όσους τρέχουν να κρυφτούν από τους πολεμικούς ουκρανικούς και ευρωπαϊκούς μηχανισμούς εξαναγκασμού και καταστολής. Σύμφωνα με την άποψή τους η δημοσιοποίηση των πρακτικών του busification και η ανοιχτή καμπάνια αλληλεγγύης στις δυτικές δημοκρατίες σε όσους και όσες αντιστέκονται θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικές. Εμείς πάλι, αν και δεν απορρίπτουμε τις προτάσεις των συντρόφων, θεωρούμε ότι έχουν υπερεκτιμήσει τα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες στις δυτικές δημοκρατίες. Δεν βρισκόμαστε σίγουρα στην ίδια θέση με το ουκρανικό προλεταριάτο, αλλά η περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών στις αστικές δημοκρατίες της Δύσης είναι ένα γεγονός. Και ήδη η κρατική σκευωρία κατασκευής ενόχων στην τρέχουσα ελληνική συγκυρία επιβεβαιώνει πόσο αντίστοιχες είναι κι εδώ οι προκλήσεις και το μέγεθος της επίθεσης με την οποία είμαστε αντιμέτωπες.
Από την πλευρά μας, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας με τη συμμετοχή μας στον αγώνα ενάντια στην αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, ενάντια στη στράτευση των γυναικών, ενάντια στην πολεμική προετοιμασία και τα πολεμικά μνημόνια.
Είμαστε γιωτάδες, λιποτάκτες και εθνικοί προδότες. Καμία σχέση με πατριώτες!
Όχι στην έκδοση από τη γαλλία στη λιθουανία κι από κει πίσω στη ρωσία του ρώσου λιποτάκτη και αντιρρησία συνείδησης Ντανίιλ Μουχαμέτοφ.
Δύναμη σε όσους αγωνίζονται να σώσουν το κεφάλι τους από τα busification. Αλληλεγγύη σε όσες και όσους στέκονται ενάντια στα TCR.
Αλληλεγγύη σε όσες και όσους βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής σε ελλάδα, ουκρανία και παντού.
17/7/2026
Το ουκρανικό καθεστώς επιχειρεί να βάλει στο χέρι τους πρόσφυγες στην ευρωπαϊκή ένωση
Η ουκρανική κυβέρνηση ζήτησε από τις ευρωπαϊκές χώρες να μην ανανεώσουν το καθεστώς «προσωρινής προστασίας» για τους ουκρανούς άνδρες ηλικίας 23 ετών και άνω. Η «προσωρινή προστασία» είναι ένα πρόγραμμα που ως τώρα έχει επιτρέψει σε πάνω από 4 εκατομμύρια ουκρανούς/ές να ζουν σε χώρες της εε απο το 2022. Πέρυσι, ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκυ δήλωσε ότι οι άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας «πρέπει να επιστρέψουν» και κάλεσε τους εταίρους του ουκρανικού κράτους να «αντιμετωπίσουν το ζήτημα». Ο Ζελένσκυ επιχειρεί με αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπίσει ένα μακροχρόνιο πρόβλημα στρατολόγησης και έλλειψης μάχιμου προσωπικού που αντιμετωπίζει ο ουκρανικός στρατός. Αν η «λύση» του εφαρμοζόταν, θα σήμαινε ότι λιποτάκτες και άνδρες που απέφυγαν τη στράτευση φεύγοντας απο την ουκρανία θα έχαναν τη νομική τους προστασία στις χώρες που βρίσκονται και θα μπορούσαν στη συνέχεια να απελαθούν πίσω στην χώρα τους, όπου θα αναγκάζονταν να υπηρετήσουν στον πόλεμο ή να υποστούν ποινική δίωξη.
Με το ισχύον ως τώρα καθεστώς, άνθρωποι από την ουκρανία μπορούν να λάβουν προστασία -παρόμοια με αυτή που παρέχεται σε πρόσφυγες- χωρίς να χρειάζεται να αιτηθούν άσυλο, στη βάση του προγράμματος προσωρινής προστασίας της εε – ένα έκτακτο μέτρο που ενεργοποιήθηκε λίγες ημέρες μετά την έναρξη της ρώσικης εισβολής στην ουκρανία και ανανεώνεται ετησίως έκτοτε. Ο Ζελένσκυ ωστόσο, έχει άλλα σχέδια. Αντιμετωπίζει σαν προσωπική του ιδιοκτησία τους ουκρανούς που είναι διοικητικά καταγεγραμμένοι ως άνδρες, τους οποίους μπορεί να μετακινεί εδω κι εκεί και να τους ρίχνει στην κρεατομηχανή του πολέμου κατά βούληση.
Στη συνάντηση υπουργών εσωτερικών της ΕΕ στο Λουξεμβούργο τον Ιούνη όπου συζητήθηκε το ζήτημα, η πρόταση αποκλεισμού από το πρόγραμμα προσωρινής προστασίας των ουκρανών ανδρών στρατεύσιμης ηλικίας μεταξύ 23 και 60 ετών, έλαβε τη μεγαλύτερη στήριξη.
Χώρες όπως η πολωνία, η σουηδία και η γερμανία πιέζουν να εξαιρεθούν οι άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας απο το καθεστώς προστασίας. Άλλες χώρες όπως η ισπανία, η ιταλία, η εσθονία και το λουξεμβούργο βλέπουν τη συνέχιση του προγράμματος ως έχει.
Το Μάρτιο του 2026, 4,3 εκατομμύρια ουκρανοί καλύπτονταν από το καθεστώς προσωρινής προστασίας στην ευρωπαϊκή ένωση, με τους μεγαλύτερους αριθμούς να διαμένουν στη γερμανία (1,27 εκατομμύρια), την πολωνία (961,000) και τη τσεχία (379,000). Το 43,3% του συνολικού αριθμού είναι γυναίκες και το 30,1% είναι παιδιά. Το 26,6% των ουκρανών προσφύγων στην Ευρώπη είναι ενήλικες άνδρες. Δεν υπάρχουν ωστόσο συγκεκριμένα στοιχεία για το πόσοι εξ αυτών είναι στρατεύσιμης ηλικίας και πόσοι έχουν φτάσει νόμιμα στη χώρα που βρίσκονται .
Αν και η επίσημη ηλικία στράτευσης στην ουκρανία ξεκινά στα 25 χρόνια, η απαγόρευση εξόδου απο τη χώρα ισχύει γενικά για άνδρες από 23 ετών και άνω. Παρά την απαγόρευση, πολλοί ουκρανοί στρατεύσιμης ηλικίας έχουν περάσει τα σύνορα παράνομα και μπήκαν σε καθεστώς προστασίας σε χώρες της ΕΕ. Παρά το γεγονός ότι η προσωρινή προστασία ισχύει σε όλη την εε, οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες δίνεται, διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Για παράδειγμα, η πολωνία παρέχει προσωρινή προστασία σε ουκρανούς μόλις μπούν σε πολωνικό έδαφος. Αντίθετα το βέλγιο, απαιτεί από τους αιτούντες να αποδείξουν ότι έφυγαν από την ουκρανία νόμιμα, πράγμα που κάνει δύσκολο για όσους διέφυγαν παράνομα να μπουν στο πρόγραμμα προστασίας. Στην ουσία, αυτό περιλαμβάνει όλους όσους λιποτάκτησαν ή αποφάσισαν να διαφύγουν στην ΕΕ για να αποφύγουν τη στράτευση ή την αποστολή τους στο μέτωπο.
Η αυστηροποίηση των συνθηκών για τους πρόσφυγες σε χώρες της εε είναι μία άμεση επίθεση σε αυτούς που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τον εθνικισμό και το μιλιταρισμό. Για όσους από εμάς ζούμε στην εε, είναι δεδομένο ότι θα πρέπει να υποστηρίξουμε τα ταξικά μας αδέρφια που αποφασίζουν να μην συμμετέχουν στην πολεμική προσπάθεια του κράτους «τους».
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΥ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ
Το κείμενο στηρίχθηκε σε πληροφορίες από τα εξής άρθρα:
1) Vyjměte muže vojenského věku z ochrany, požádala Ukrajina EU
2) EU considers tightening protections for military-age Ukrainians
**https://www.euronews.com/2026/06/04/eu-considers-tightening-protections-for-military-age-ukrainians**
ANTIMILITARISTICKÁ INICIATIVA [ AMI ]
9/7/26
Οφθαλμός αντί οφθαλμού. Η πραγματική αντιεξουσιαστική αντίσταση στο κράτος γεννιέται μέσα στην καθημερινότητα της βίαιης επιστράτευσης στην ουκρανία.
Μία από τις πιο επικές σκηνές «busification» στην πόλη μας αυτή την άνοιξη, στην οδό «Μεραρχιών του Χάρκοβο»· δημοσιεύσαμε επίσης το βίντεο της σκηνής.
Οι εξελίξεις του α’ εξαμήνου του 2026 οδήγησαν μάλλον σιγά σιγά στην κανονικοποίηση του φαινομένου να ανταπαντούν στην καθημερινή κρατική βία με τη δική τους βία όσοι άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας δεν διαθέτουν διασυνδέσεις και χρήματα να εξαγοράσουν τη θητεία. Από την έναρξη της ρωσικής εισβολής πλήρους κλίμακας, η περιφέρειά μας, το Χάρκοβο, κατέχει την πρώτη θέση στη χώρα στις «επιθέσεις» εναντίον προσωπικού των τοπικών κέντρων επιστράτευσης (TCR), με 69 περιστατικά. Αυτά τα στοιχεία προέρχονται από την ουκρανική αστυνομία και δημοσιεύτηκαν από το Περιφερειακό TCR του Κιέβου στις 12 Απριλίου. Η πόλη του Κιέβου κατέλαβε τη δεύτερη θέση με 53 περιστατικά επιθέσεων, ενώ η περιφέρεια του Ντνεπροπετρόφσκ την τρίτη θέση με 45. Συνολικά έχουν καταγραφεί 620 περιστατικά σε ολόκληρη την ουκρανία, ενώ η Διοίκηση του Στρατού Ξηράς δημοσίευσε ότι έχουν καταγραφεί μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου 272 περιστατικά. Ωστόσο, οι μαζικές συγκρούσεις με τους «εκτελεστές» με τα πιξελιασμένα πρόσωπα και τις μαύρες στολές στην περιοχή του Χάρκοβο συμβαίνουν σπάνια, σε αντίθεση με τις δυτικές και κεντρικές περιοχές ή την πόλη της Οδησσού. Ως εκ τούτου, τα επίσημα στοιχεία ενδέχεται να είναι φουσκωμένα, λόγω του γεγονότος ότι οποιοσδήποτε απαχθεί και ξυλοκοπηθεί μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως αυτός που ξεκίνησε τον καβγά.
Τα αιματοβαμμένα «αργύρια» που παίρνουν οι στρατολόγοι για την αποστολή άλλων στον θάνατο τούς κάθονται, κυριολεκτικά, στον λαιμό. Και αν πριν από το 2026 μπορούσαμε να αναφέρουμε μία τέτοια περίπτωση ανά ανασκόπηση, τώρα συμβαίνουν η μία μετά την άλλη.
Έτσι, στις 2 Απριλίου, σε μια περιοχή όπου χτυπάει η καρδιά του ουκρανικού εθνικισμού, μια κοινή περίπολος της αστυνομίας και του τοπικού κέντρου επιστράτευσης σταμάτησε ένα αυτοκίνητο για έλεγχο στην οδό Πατόν. Στο αυτοκίνητο επέβαιναν ο τελωνειακός επιθεωρητής του Λβιβ Andrii Trush, γεννημένος το 1991, και ο μικρότερος αδελφός του, γεννημένος το 1997. Κατά τη διάρκεια του ελέγχου των εγγράφων, ο αδελφός άρχισε να τρέχει για να ξεφύγει. Ο Andrii μαχαίρωσε έναν από τους στρατιωτικούς στο λαιμό, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον αδελφό του να διαφύγει. Κλήθηκε ασθενοφόρο για τον τραυματισμένο αξιωματικό του TCR, τον 52χρονο Ολέγκ Αβντέγιεφ, ο οποίος όμως πέθανε μέσα στο όχημα.
Σύμφωνα με την Περιφερειακή Στρατιωτική Διοίκηση του Λβιβ, ο φονευθείς ανθυπολοχαγός είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1998 και του 2002. Από τον Νοέμβριο του 2025 είχε αναλάβει καθήκοντα αξιωματικού στην ομάδα της TCR που είναι αρμόδια για την εξέταση και διεκπεραίωση διοικητικών παραβάσεων (στμ. που έχουν σχέση με την εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεων σύμφωνα με τα «έκτακτα» κρατικά διατάγματα περί επιστράτευσης από το 2022). Ο ίδιος δεν είχε πολεμήσει ποτέ στο μέτωπο. Ο τελωνειακός επιθεωρητής προφυλακίστηκε χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης με εγγύηση.
Αριστερά: «Ο άγιος τελώνης Αντρέι του Λβιβ» (στα Εκκλησιαστικά Σλαβονικά). Δεξιά: αυτός από τον οποίο προστάτευσε τον αδελφό του.
Την ίδια μέρα, δημοσιεύτηκε ένα βίντεο από την Οδησσό που έδειχνε έναν άνδρα να επιτίθεται με μια αλυσίδα σε τέσσερις υπαλλήλους του TCR σε μια άνιση μάχη εναντίον τους. Έσπασε το παράθυρο του λεωφορείου τους, οπότε στη συνέχεια οι στρατολογητές επιβιβάστηκαν στο όχημα και την έκαναν. Στις 14 Μαΐου, ένα παρόμοιο περιστατικό συνέβη στην ίδια παραθαλάσσια πόλη: μια αστυνομική περίπολος πλησίασε τρεις νεαρούς άνδρες και τους ζήτησε να δείξουν τα στρατολογικά τους έγγραφα. Δύο από αυτούς τα έδειξαν, αλλά ο τρίτος, ένας 21χρονος, δεν τα είχε και τράπηκε σε φυγή. Η αστυνομία τον πρόλαβε και τον συνέλαβε, γεγονός που προκάλεσε δυσαρέσκεια στους ντόπιους. Σύμφωνα με πληροφορίες, συνελήφθησαν επίσης δύο ακόμη άτομα: μια κοπέλα που προσπάθησε να σπάσει το παράθυρο ενός περιπολικού και, πιθανώς, ένας ανήλικος που χτυπούσε το παράθυρο του αυτοκινήτου με μια αλυσίδα. Όπως αποδείχθηκε αργότερα, ο 17χρονος Alexander είχε σπάσει το παράθυρο του περιπολικού με την αλυσίδα, την ίδια στιγμή που έσπρωχναν μέσα στο βανάκι το άτομο που είχαν αρπάξει με τη βία. Κάποια δημοσιεύματα υπαινίχθηκαν επίσης ότι μπορεί να υπερασπίστηκε μια κοπέλα στην οποία η αστυνομία είχε ρίξει δακρυγόνο. Στις 19 Μαΐου, κρίθηκε μη προφυλακιστέος και αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση που συγκεντρώθηκε από ανθρώπους που ανησυχούσαν για την υπόθεσή του και ηχογράφησε ένα μήνυμα ευχαριστίας. Εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 7 έτη. Σύμφωνα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην περιοχή, η μητέρα του είναι η Ιρίνα Σβίσενκο, αναπληρώτρια επικεφαλής της Διοίκησης της Περιφέρειας Πριμόρσκι. Ο πατέρας του, Αλεξάντερ Σβίσενκο, εργάζεται ως επικεφαλής ειδικός στο τμήμα παρακολούθησης και αλληλεπίδρασης με την αστυνομία στο Δημοτικό Τμήμα Ασφάλειας του Δημοτικού Συμβουλίου της Οδησσού.
Το πρωί της 6ης Απριλίου στο Χάρκοβο, ένας 56χρονος άνεργος, προσπαθώντας να διαφύγει από έλεγχο ταυτότητας, έριξε δύο χειροβομβίδες airsoft εναντίον των ανδρών που τον καταδίωκαν και ανταπέδωσε τα πυρά με ένα πιστόλι εκκίνησης (στμ. αγώνων στίβου, που ρίχνει άσφαιρα, αλλά συχνά μετατρέπεται ώστε να ρίχνει κανονικά βλήματα). Όταν τελικά συνελήφθη, μαχαίρωσε έναν από τους διώκτες του στην κοιλιά για να ξεφύγει, αλλά ξαναπιάστηκε μέσα σε τρεις ώρες. Ο υπάλληλος που του έκανε τον έλεγχο κατέληξε στη μονάδα εντατικής θεραπείας, ενώ ο δράστης κατηγορείται για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης εκ προθέσεως και τέθηκε υπό κατ’ οίκον περιορισμό.
Ο άνθρωπος που επιχείρησε να αυτοπροστατευτεί είναι ο Ruslan Galimzanov. Δικαιολόγησε τις πράξεις του λέγοντας ότι έπρεπε να προσέχει τη μητέρα του, γεννημένη το 1949, και ότι δεν είχε την πρόθεση να χρησιμοποιήσει τις χειροβομβίδες, αλλά τις είχε μαζί του για παν ενδεχόμενο.
Σε ένα σημείο ελέγχου στην Ολεξάνδριβκα της περιφέρειας Κιροβιγκράντ, υπάλληλοι του TCR εντόπισαν κάποιον που είχε παραβιάσει τον νόμο περί στρατολόγησης (στμ. δηλαδή την υποχρέωση καταγραφής στα ψηφιακά στρατολογικά μητρώα). Καθ’ οδόν προς το TCR, κοντά στο χωριό Πιντλίσνε, το λεωφορείο που τον μετέφερε προσπέρασε και έκλεισε μία Mercedes προκαλώντας ατύχημα. O οδηγός του αυτοκινήτου βγήκε έξω και πήρε ένα δοχείο βενζίνης από το πορτ-μπαγκάζ. Απαίτησε να αφεθεί ελεύθερος ο συλληφθείς, απειλώντας να βάλει φωτιά στο υπηρεσιακό αυτοκίνητο. Ο απαχθείς μπήκε στη Mercedes, αλλά μετά από 10 λεπτά τους σταμάτησαν οι μπάτσοι. Κατατέθηκε αναφορά εναντίον του οδηγού της Mercedes για παρεμπόδιση των νόμιμων δραστηριοτήτων των ενόπλων δυνάμεων της ουκρανίας. Ο ανακριτής ζήτησε την προφυλάκιση του υπόπτου, αλλά το δικαστήριο όρισε τον κατ’ οίκον περιορισμό του επί 24ώρου βάσης έως τις 3 Ιουνίου.
Στην κεντρική ουκρανία, το βράδυ της 31ης Μαρτίου, στο χωριό Σοσόνκα της περιφέρειας Βίννιτσα, περίπου 100 άτομα περικύκλωσαν όχημα του TCR κατά τη διάρκεια επιχείρησης επιστράτευσης ενός άνδρα. Σύμφωνα με την εκπρόσωπο του TCR, Μιροσλάβα Λιασούκ, ενώ επιδιδόταν το φύλλο κλήσης, ένας από τους άνδρες διέφυγε και στη συνέχεια κάποιος άλλος πετροβόλησε το υπηρεσιακό όχημα προκαλώντας ζημιές. Στη συνέχεια συγκεντρώθηκαν κάτοικοι της περιοχής, ξέσπασε λεκτική αντιπαράθεση που εξελίχθηκε σε συμπλοκή, ενώ το όχημα υπέστη ζημιές και απομακρύνθηκε με γερανό. Η αστυνομία απομάκρυνε τους υπαλλήλους του TCR από το σημείο για να αποτραπεί περαιτέρω κλιμάκωση και να προστατευθεί η σωματική τους ακεραιότητα.
Στις 4 Απριλίου, στην ίδια την πόλη της Βίννιτσα, κατά τη διάρκεια μιας «προσπάθειας ελέγχου εγγράφων», ένας άνδρας που απέφευγε τη στράτευση έβγαλε μαχαίρι και τραυμάτισε δύο στελέχη του TCR. Οι δύο τραυματίες μεταφέρθηκαν αμέσως σε νοσοκομείο. Ο ένας νοσηλεύτηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας σε μέτρια κατάσταση, ενώ η κατάσταση του δεύτερου χαρακτηρίστηκε ικανοποιητική.
Το βράδυ της 4ης Απριλίου, στην περιφέρεια Ρίβνε, ένας στρατιωτικός που είχε εγκαταλείψει τη μονάδα του απείλησε να ανατινάξει αστυνομικούς. Σύμφωνα με την αστυνομία, ο 43χρονος κάτοικος του χωριού Ορζίβ τράβηξε την περόνη μιας χειροβομβίδας κατά τη διάρκεια ελέγχου ταυτότητας και απείλησε να την πυροδοτήσει. Οι διαπραγματεύσεις μαζί του διήρκεσαν περισσότερες από τρεις ώρες, έπειτα από τις οποίες συνελήφθη. Η μία από τις δύο χειροβομβίδες κατέληξε στο ποτάμι, ενώ η δεύτερη εξουδετερώθηκε και κατασχέθηκε. Δεν υπήρξαν τραυματισμοί.
Ένας ακόμη στρατιωτικός που είχε εγκαταλείψει τη μονάδα του συνελήφθη στην ίδια περιφέρεια στις 30 Απριλίου. Το βράδυ της 29ης Απριλίου, ομάδα επιστράτευσης μαζί με έναν μπάτσο «είδε έναν άντρα να περπατά κρατώντας ένα ποδήλατο στα χέρια του [«Εξολοθρευτής»;] και, όταν τον πλησίασαν για να ελέγξουν τα έγγραφά του, εκείνος άνοιξε πυρ με ένα αυτόματο εναντίον των στρατιωτικών και του αστυνομικού». Σύμφωνα με την ίδια αστυνομική αναφορά, έριξε περισσότερες από 20 σφαίρες, αρχικά στο έδαφος και στη συνέχεια προς το όχημα. Σε άλλη ανακοίνωση της αστυνομίας αναφέρεται ότι κινούνταν με το ποδήλατό του, σταμάτησε δίπλα σε υπηρεσιακό όχημα, έβγαλε από την τσάντα του ένα αντικείμενο «που έμοιαζε με αυτόματο όπλο» και άρχισε να πυροβολεί. Όπως κι αν έγιναν τα γεγονότα, ένας αστυνομικός και ένας υπάλληλος του TCR τραυματίστηκαν, ενώ ο ύποπτος εντοπίστηκε μαζί με τα όπλα του στο υπόγειο ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού στο χωριό Βέρμπα. Πρόκειται για τον Πάβλο Καλίνιν, γεννημένο το 1978, κάτοικο της περιοχής Ντούμπνο. Προφυλακίστηκε και αντιμετωπίζει ποινή έως και 15 ετών κάθειρξης για απόπειρα ανθρωποκτονίας και λιποταξία.
Το περιστατικό στην περιφέρεια Ριβνέ μέσα από τα μάτια του AI.
Στις 17 Απριλίου, σύμφωνα με το Περιφερειακό TCR του Λβιβ, τρία άτομα εισέβαλαν στο κέντρο επιστράτευσης του Γιαβόριβ και σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των αρχών, επιχείρησαν να επιτεθούν στους φρουρούς. Η αστυνομία έφτασε στο σημείο και συνέλαβε δύο από τους δράστες, ενώ ξεκίνησε έρευνες για τον εντοπισμό του τρίτου. Δεν διευκρινίζεται αν επρόκειτο για επιστρατευμένους που κρατούνταν μέσα στο κτίριο ή αν η βραδινή επίθεση προήλθε από άτομα εκτός του κέντρου.
Στις 20 Απριλίου, κοντά στο χωριό Στρούμοκ της περιφέρειας Τσερνίβτσι, ένας 29χρονος κάτοικος, ο οποίος είχε απαχθεί από τις κινούμενες περιπολίες στρατολόγων (στμ. «busified» στη jargon της ουκρανικής επιστρατευτικής εκστρατείας που στηρίζεται στην απαγωγή από τους δρόμους, τα καφέ, το μετρό κλπ. ανδρών στρατεύσιμης ηλικίας που έχουν απαλλαχθεί για διάφορους λόγους ή έχουν λιποτακτήσει), μαχαίρωσε δύο υπαλλήλους του TCR στον λαιμό κατά τη μεταφορά του στα υπόγεια του TRC. Στη συνέχεια προκάλεσε ζημιές στο υπηρεσιακό όχημα και στην προσπάθειά του να διαφύγει, χτύπησε έναν από τους στρατολόγους στο χέρι με ένα γαλλικό κλειδί. Αφού διέφυγε προσωρινά, συνελήφθη και προφυλακίστηκε με την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας από πρόθεση, αδίκημα που επισύρει ποινή κάθειρξης από 10 έως 15 έτη. Οι απαγωγείς έλαβαν έγκαιρα ιατρική βοήθεια και σώθηκαν οι ζωές τους.
Στις 21 Απριλίου, στην περιοχή Σινελνίκοβε της περιφέρειας Ντνιπροπετρόβσκ, ένας μεθυσμένος άνδρας τραυμάτισε πέντε αστυνομικούς με μια χειροβομβίδα, σύμφωνα με την υπηρεσία Τύπου της αστυνομίας. Οι αστυνομικοί είχαν μεταβεί στο σημείο ύστερα από καταγγελία ότι ένας γείτονας συμπεριφερόταν παράξενα. Ο άνδρας τους είπε ότι είχε ανοίξει την παροχή του γκαζιού και ότι είχε δύο χειροβομβίδες. Οι αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι και εκείνος τους πέταξε τις χειροβομβίδες. Μόνο η μία εξερράγη. Παρά τα τραύματά του, ο άνδρας, γεννημένος το 1991, συνελήφθη.
Ένα παρόμοιο περιστατικό σημειώθηκε τη νύχτα της 5ης Ιουνίου στην πόλη Ντνίπρο. Η αστυνομία είχε κληθεί για συμπλοκή στην οδό Λουγκόφσκαγια. Κατά τη διάρκεια της σύλληψης, ένας από τους εμπλεκόμενους πέταξε χειροβομβίδα στους αστυνομικούς. Ο ίδιος σκοτώθηκε ακαριαία από την έκρηξη, ενώ τέσσερις αστυνομικοί τραυματίστηκαν με διαφορετικής βαρύτητας τραύματα.
Στις 30 Απριλίου, στην πόλη Κόβελ της περιφέρειας Βολίν, μια απόπειρα βίαιης επιστράτευσης («busification») σε εργοτάξιο κατέληξε σε εκτεταμένες ζημιές στο υπηρεσιακό όχημα. «Πολίτες πέταξαν ξύλα και πέτρες εναντίον στρατιωτικών και υπηρεσιακών οχημάτων. Ένας από τους άνδρες πήδηξε πάνω στο παρμπρίζ, το οποίο έσπασε. Ζημιές υπέστησαν επίσης το πίσω και τα πλαϊνά παράθυρα, καθώς και οι πόρτες του αυτοκινήτου», δήλωσε η εκπρόσωπος του Περιφερειακού TCR της Βολίν. Σύμφωνα με την ίδια, δύο άνδρες ηλικίας 32 και 45 ετών οδηγήθηκαν τελικά για ιατρική εξέταση (στμ. στο τοπικό κέντρο επιστράτευσης), αν και πιθανότατα είχαν ήδη συλληφθεί σε άλλη γειτονιά. Οι εργάτες του εργοταξίου κατάφεραν να απωθήσουν τους στρατολόγους, παρά τη χρήση δακρυγόνων.
Στις 2 Ιουνίου δημοσιεύτηκε ένα βίντεο από σύγκρουση που ξέσπασε σε χώρο εργασίας στο Ντνίπρο (Δνείπερος), αν και η ακριβής ημερομηνία του περιστατικού δεν είναι γνωστή (ενδέχεται να μην είναι φέτος). Περίπου 15 υπάλληλοι επιστράτευσης και οι άτυποι «βοηθοί» τους έφτασαν σε μια επιχείρηση, όπου τους αντιμετώπισαν τουλάχιστον δύο ντουζίνες εργαζόμενοι. Η λεκτική αντιπαράθεση κατέληξε στην αποχώρηση των στρατολόγων από τον χώρο. Από τη στολή ενός εργαζομένου φαίνεται ότι το περιστατικό συνέβη σε εργοστάσιο της Metinvest.
Στις 9 Απριλίου, στην πόλη Ζαπορίζια, αστυνομικοί της τροχαίας σταμάτησαν ένα αυτοκίνητο του οποίου ο 27χρονος οδηγός ήταν στρατιωτικός που είχε εγκαταλείψει τη μονάδα του. Η αφορμή για τον έλεγχο ήταν η πιθανή εμπλοκή του σε τροχαίο ατύχημα. Ο οδηγός δεν επέδειξε τα έγγραφά του και εγκατέλειψε το σημείο. Οι αστυνομικοί τον καταδίωξαν. Μόλις αντιλήφθηκε ξανά την παρουσία τους, προσπάθησε να διαφύγει, αλλά έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και κατέληξε σε χαντάκι. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το όχημα και τράπηκε πεζός σε φυγή, όμως οι αστυνομικοί τον συνέλαβαν.
Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας με τον οδηγό, παρενέβη ο 49χρονος πατέρας του. Σύμφωνα με την αστυνομία, επέδειξε επιθετική συμπεριφορά, απείλησε τους αστυνομικούς με τσεκούρι, τους πέταξε πέτρες και χρησιμοποίησε σπρέι πιπεριού. Ο πατέρας τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό με την κατηγορία της απειλής ή χρήσης βίας κατά οργάνου επιβολής του νόμου, ενώ ο γιος παραδόθηκε στη Στρατιωτική Υπηρεσία Επιβολής του Νόμου.
Στις 4 Μαΐου, στην πόλη Ντνίπρο (Δνείπερος), ένας άνδρας που σταμάτησαν στελέχη του TCR άνοιξε πυρ εναντίον τους. Τρεις υπάλληλοι στρατολόγησης τραυματίστηκαν. Ο δράστης συνελήφθη αμέσως από την αστυνομία και ταυτοποιήθηκε ως κάτοικος ονόματι Dato Vashakmadze. Σύμφωνα με τις αρχές, ο άνδρας που σταμάτησαν για έλεγχο εγγράφων παραβίαζε τους κανόνες εγγραφής στα ψηφιακά στρατολογικά μητρώα και υπαγόταν σε υποχρεωτική επιστράτευση. Ο ίδιος δήλωσε έπειτα στη δημόσια τηλεόραση ότι ένας από τους υπαλλήλους του TCR επιχείρησε να του πάρει το κινητό τηλέφωνο και τον ρώτησε από πού είχε «αγοράσει» το στρατιωτικό δελτίο ταυτότητας που είχε επιδείξει στον έλεγχο. Στη συνέχεια, όπως είπε ο Vashakmadze, αρκετά άτομα άρχισαν να «τον στριμώχνουν». Είχε μαζί του ένα νόμιμα δηλωμένο πιστόλι με σφαίρες καουτσούκ και πυροβόλησε μία φορά προειδοποιητικά προς το έδαφος. «Μετά από αυτό επικράτησε αναστάτωση. Έτρεξα περίπου δέκα μέτρα, άκουσα τον αστυνομικό να μου φωνάζει να σταματήσω. Σταμάτησα, άδειασα το πιστόλι όπως μου διέταξε ο αστυνομικός, το άφησα στο έδαφος και δεν πρόβαλα καμία αντίσταση. Δεν είχα πρόθεση να τραυματίσω ανθρώπους ή να προκαλέσω σωματικές βλάβες.»
Σύμφωνα με το Περιφερειακό TCR της Οδησσού, την Τρίτη 5 Μαΐου, άγνωστοι έκλεισαν με δύο αυτοκίνητα ένα από τα βανάκια του busification στο κέντρο της πόλης, προκειμένου να απελευθερώσουν άνδρες που μεταφέρονταν για ιατρική εξέταση (στμ. στο TRC, το τοπικό κέντρο επιστράτευσης, όπου μαντρώνουν όσους μαζεύουν στους δρόμους με τα βαν δήθεν για ιατρική εξέταση επάρκειας για αποστολή στο μέτωπο). Έσπασαν τα παράθυρα και γέμισαν το εσωτερικό με δακρυγόνο. Τρεις κρατούμενοι διέφυγαν.
«Η σημερινή επιχείρηση για την απελευθέρωση τριών ανθρώπων που είχαν απαχθεί από βαν του TCR στην Οδησσό σηματοδοτεί ένα εντελώς νέο επίπεδο αυτοάμυνας του πληθυσμού. Το βαν των στρατιωτικών επιτρόπων μπλοκαρίστηκε από δύο άλλα οχήματα, τα παράθυρά του σπάστηκαν και έπνιξαν το εσωτερικό του στο δακρυγόνο. Μέσα στη σύγχυση, οι απαχθέντες κατάφεραν να διαφύγουν. Αναμένονται σοβαρά αντίποινα από τις αρχές, ώστε να αποτραπεί ο ταλαιπωρημένος και απελπισμένος πληθυσμός από μια επανάληψη αυτής της εμπειρίας, η οποία θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί σε οδομαχία. Η τοποθεσία του περιστατικού είναι αξιοσημείωτη. Πρόκειται για ένα από τα κέντρα της παλιάς Μολνταβάνκα, 50 μέτρα από το σπίτι του Γιαπόντσικ. Πρόκειται για μια συνοικία πυκνοκατοικημένη ιστορικά από περιθωριακά στοιχεία, ανθρώπους που βρίσκονταν σε σύγκρουση με τον νόμο υπό οποιοδήποτε καθεστώς. Υπάρχει κάτι μοναδικό σε αυτό το μέρος.», κατέθεσε ο τοπικός αριστερός ιστορικός Βιατσεσλάβ Αζάροφ.
Στις 10 Μαΐου, στο χωριό Μπαϊμπούζοβκα της περιφέρειας Οδησσού, μια κοινή περίπολος TCR και αστυνομίας σταμάτησε για έλεγχο έναν περαστικό άνδρα που δεν είχε συμμορφωθεί στους κανόνες αυτοκαταγραφής στα στρατολογικά μητρώα. Ο τύπος τραυμάτισε σοβαρά δύο από τους στρατιωτικούς με μαχαίρι, με αποτέλεσμα οι γιατροί να δίνουν μάχη για να τους σώσουν τη ζωή. Από την αναφορά δεν είναι σαφές αν συνελήφθη.
Ένας κάτοικος της περιφέρειας Χμελνίτσκι, γεννημένος το 1965, άνοιξε πυρ εναντίον αστυνομικών στις 15 Μαΐου. Αυτό συνέβη στο χωριό Τερλίβκα, κατά τη διάρκεια ελέγχου εγγράφων σε οδηγό από τον οποίο είχε αφαιρεθεί το δίπλωμα οδήγησης με δικαστική απόφαση, επειδή οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ. Ένας αξιωματούχος της αστυνομίας σκοτώθηκε, ενώ ο συνάδελφός του μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, με τραύμα από πυροβολισμό στο κεφάλι. Ταυτόχρονα, όπως φαίνεται στο υλικό της αστυνομίας, έπεσε ριπή από αυτόματο από κοντινό σπίτι. Τελικά, ο δράστης έπεσε νεκρός από πυρά των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας.
Στο Μπέλγκοροντ-Ντνεστρόφσκι της περιφέρειας Οδησσού, ένοπλη ομάδα επιτέθηκε στο TCR, όπως ανέφεραν δημοσιογράφοι της Οδησσού στις 18 Μαΐου, επικαλούμενοι πηγές στην εισαγγελία. Σύμφωνα με τις αναφορές, δύο άνδρες και μία γυναίκα εισέβαλαν στο νοσοκομείο της πόλης οπλισμένοι και ανάγκασαν το TCR να τους παραδώσει έναν 27χρονο άνδρα που τον είχαν μαζέψει για ιατρική εξέταση. Είχαν μαζί τους ένα πιστόλι για σφαίρες καουτσούκ και ένα κυνηγετικό όπλο. Στη συνέχεια μπήκαν σε αυτοκίνητο και τράπηκαν σε φυγή. Στην πόλη ξέσπασε επιχείρηση καταδίωξης και ένας από τους δράστες συνελήφθη αργότερα.
Στις 19 Μαΐου, στην οδό Μπογκντάν Χμελνίτσκι στο Λβιβ, πλήθος ανθρώπων μπλόκαρε και έσπασε ένα «βαν της αήττητης δύναμης». Στο βίντεο φαίνεται ένας αστυνομικός να βγάζει τις χειροπέδες από έναν απαχθέντα περαστικό και να τον αφήνει να φύγει. Το όχημα, όμως, συνέχισε να δέχεται επίθεση. Το περιφερειακό κέντρο στρατολόγησης χαρακτήρισε το γεγονός «σοβαρή διατάραξη των καθηκόντων επιστράτευσης». Μακάρι αυτό να γινόταν σε όλη τη χώρα! Την ίδια ημέρα δημοσιεύθηκε βίντεο από την πόλη Τσερκάσι, όπου μπράβοι της στρατολογίας είχαν μπει σε μια αυλή και το πλήθος τους έδιωξε, σπάζοντας παράλληλα τα παράθυρα του αυτοκινήτου τους. Το πλήθος έσωσε άλλη μια ζωή…
Στις 26 Μαΐου, στο χωριό Σαχνόβστσινα της περιφέρειας Χαρκόβου, μια ομάδα ντόπιων έσπασε ένα όχημα του TCR κατά τη διάρκεια συμπλοκής και τραυμάτισε τους ανεπιθύμητους επισκέπτες. Χρησιμοποίησαν πτυσσόμενο γκλομπ και δακρυγόνο. Τέσσερις άνδρες συνελήφθησαν και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες: ένας 36χρονος, ένας 34χρονος και δύο 29χρονοι. Να πώς έμοιαζε το όχημα του TCR μετά:
Στις 29 Μαΐου, κοντά στο συγκρότημα κατοικιών Dream Town στο Λουτσκ, ένας άνδρας αρνήθηκε να παρουσιάσει τα στρατολογικά του έγγραφα και κλειδώθηκε μέσα στο αυτοκίνητό του. Όπως αναφέρει το Περιφερειακό TCR του Βολίν, αργότερα παρενέβη μια ομάδα νεαρών, συγκρούστηκε με το κλιμάκιο και προκάλεσε ζημιές στο υπηρεσιακό όχημα. Η τύχη του άνδρα παραμένει ασαφής· τα τοπικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανέφεραν μόνο ότι οι απαγωγείς του τού είχαν σπάσει τη γνάθο. Παρόμοια ιστορία εκτυλίχθηκε στην πόλη Χμελνίτσκι στις 3 Ιουνίου, όταν μαθητές μιας σχολής ποδοσφαίρου πήγαν μαζί με τους γονείς τους στο κέντρο επιστράτευσης απαιτώντας την απελευθέρωση του 56χρονου προπονητή τους. Οι συγγενείς του υποστήριζαν ότι φροντίζει την 88χρονη κατάκοιτη μητέρα του και δικαιούται αναβολή. Μέχρι το βράδυ έγινε γνωστό ότι ο προπονητής είχε αφεθεί ελεύθερος και του είχε δοθεί εντολή επιστράτευσης. Την επόμενη ημέρα, στην περιφέρεια Καμιάνετς-Ποντίλσκι της ίδιας περιοχής, ένας υπάλληλος του TCR δέχθηκε χτύπημα από περαστικό «στο κεφάλι με αμβλύ αντικείμενο» ενώ έλεγχε στρατολογικά έγγραφα, με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί με θλαστικό τραύμα και διάσειση. Ο περαστικός εξαφανίστηκε και αργότερα συνελήφθη στο σπίτι του.
Πέρα από όλους όσους εξεγείρονται αυθόρμητα, πέρυσι η Assembly έκανε μια δημοσίευση σχετικά με έναν κάτοικο του Χαρκόβου που επιχείρησε να διεξαγάγει ολοκληρωμένη επαναστατική προπαγάνδα. Δεν θα αποκαλύψουμε το όνομά του, καθώς δεν το ζήτησε. Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση της 30ής Δεκεμβρίου, στις 11 Ιουλίου αφισοκόλλησε γύρω από ένα σούπερ μάρκετ ένα αφισάκι, στο οποίο υπήρχαν «σύμβολα του κομμουνιστικού ολοκληρωτικού καθεστώτος» και ένας κωδικός QR που παρέπεμπε στην ομάδα Telegram που είχε δημιουργήσει, «Ακρο-αριστεροί Χαρκόβου / Μόνο πράξη». Μόλις δύο εβδομάδες μετά από αυτό, στις 24 Ιουλίου, κινήθηκε εναντίον του ποινική υπόθεση. Η απόφαση του Δεκεμβρίου ανέφερε ότι ο συλληφθείς παραδέχθηκε πλήρως την ενοχή του, μετανόησε ειλικρινά, δεν είχε ποινικό μητρώο, γεννήθηκε στην περιφέρεια Ντονέτσκ, δεν έχει εξαρτώμενα μέλη, δεν εργάζεται επίσημα και ότι δεν του επιβλήθηκαν προληπτικά μέτρα. Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε τρία χρόνια φυλάκισης με αναστολή ενός έτους και τον διέταξε να βρει εργασία ή να εγγραφεί ως άνεργος. Διέταξε επίσης την κατάσχεση δύο κινητών τηλεφώνων και την καταστροφή ενός σημειωματάριου με πρόχειρες σημειώσεις και έξι φυλλαδίων. Το αφισάκι έγραφε : «Γνωρίζω και αναζητώ ακροαριστερούς που τάσσονται υπέρ μιας ανεξάρτητης σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Ουκρανίας, με γνήσια δημοκρατία και κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας — ακούγεται τρομακτικό, αλλά αν το διαβάσετε, θα καταλάβετε. Ακροαριστερούς που πιστεύουν ότι το να πολεμάς για ουκρανούς ή ρώσους ολιγάρχες δεν έχει νόημα, όπως εξήγησαν ο Μαρξ, ο Λένιν ή ο Κροπότκιν. Που είναι εναντίον όλων, όπως πρέπει».
Παρότι η απόφαση εμφανίστηκε στο δικαστικό μητρώο τέλος Δεκεμβρίου, σχεδόν κάτω από το πρωτοχρονιάτικο δέντρο, αποφασίσαμε να μην τη δημοσιεύσουμε μέχρι να λάβουμε ένα σχόλιο από τον καταδικασθέντα: «Χαχα, καταδικάστηκα γι’ αυτή την υπόθεση και αναγκάστηκα να μετακομίσω σε άλλη πόλη. Με καταδίκασαν για την προβολή απαγορευμένων συμβόλων. Ήμουν τόσο αφελής, νόμιζα ότι κανείς δεν θα το πρόσεχε καν. Αλλά, όπως αποδείχθηκε, η ασφάλεια παρακολουθεί όλες αυτές τις κινήσεις. Δεν φυλακίζουν τους πάντες, αλλά αν παραβιάσεις τον νόμο, ανοίγουν αμέσως υπόθεση. Δεν μπορώ να πω πολλά». Παρ’ όλα αυτά, ο τύπος δεν σκοπεύει να φύγει από την ουκρανία.
Γιατί, λοιπόν, δεν αυξάνεται εκθετικά ο αριθμός των ανθρώπων που παίρνουν τον δρόμο του κοινωνικού πολέμου;
Είναι μάλλον προφανές ότι υπάρχουν πολυάριθμα τμήματα της κοινωνίας των οποίων η ευημερία συνδέεται άμεσα με τη συνέχιση του πολέμου. Ωστόσο, το καθεστώς στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό σε ανθρώπους πιστούς σε αυτό, οι οποίοι μάλιστα θεωρητικά δεν θα έπρεπε πλέον να δίνουν δεκάρα για την Ουκρανία. Σύμφωνα με έναν εξπέρ από το Καμένσκογιε της περιφέρειας Ντνεπροπετρόφσκ, τον οποίο επιστράτευσαν, αλλά τους ξέφυγε και την κοπάνησε πέρυσι στη Βουλγαρία, [η πίστη στο καθεστώς] είναι σαν θρησκευτική πίστη:
«Το Lviv IT Cluster αγοράζει τακτικά στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας εκατομμυρίων χρίβνια και τον δωρίζει στα TCR. Υπάρχουν επίσημα άρθρα γι’ αυτό στο dpsu.gov.ua. Συμπεριλαμβάνονται και φωτογραφίες του απαιτούμενου εξοπλισμού και αναφορές με links σε όσους τους χρηματοδότησαν . Και ύστερα εμφανίζονται ένα σωρό άνθρωποι να γράφουν ότι δήθεν ο κόσμος είναι εναντίον των TCR και εναντίον των κλειστών συνόρων. 😁 Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο κόσμος συγκεντρώνει τακτικά, και μάλιστα εθελοντικά, εκατομμύρια για τα TCR και τη συνοριοφυλακή. Συνεισφέρουν χρήματα εθελοντικά, επειδή θέλουν να βοηθήσουν. Δεν παίζει πουθενά κανένας εξαναγκασμός κατά τη γνώμη αυτών των ανθρώπων. Και αυτό το IT cluster είναι μια ομάδα εταιρειών, όχι μόνο μια εταιρεία… Πήγαινε στο DOU (1) και γράψε κάτι κακό για τα TCR ή τη συνοριοφυλακή… θα σε κατασπαράξουν με τη μία και θα σε βγάλουν πράκτορα του Κρεμλίνου. Μέσα σε 5 λεπτά. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη [διαδικτυακή] κοινότητα IT στη χώρα…
Είμαι digital nomad, είμαι στον χώρο της πληροφορικής εδώ και 18 χρόνια και πληρώνομαι από τις ΗΠΑ… Συχνά [ουκρανοί] μοιράζονται την οθόνη τους σε παρουσιάσεις κατά τη διάρκεια κλήσεων, και εκεί μπορείς να δεις μηνύματα ή, για παράδειγμα, μια λίστα συνομιλιών από κάποιο messenger, καμιά φορά τις φανερώνουν… Πολύ συχνά: Στερνένκο, Αζόφ, Ζελένσκι, Καράς, Κορτσίνσκι…(2) Θα εκτιμούσα ότι το 90% στηρίζει τη σημερινή κατάσταση. Στην ομάδα μου, περίπου 10-15 από τα 20 άτομα υποστηρίζουν τον Στερνένκο, τον Μπουντάνοφ, τον Τουρτσίνοφ, τον Καράς, τον Κορτσίνσκι.(3) Τους ακολουθούν, τους διαβάζουν, τους μελετούν… Από το σπίτι τους βέβαια. Εκεί όπου ζουν αυτοί, δεν πρόκειται ασφαλώς να σου κόψουν την αναβολή ούτε να εισβάλουν στο σπίτι σου… 😁 Από τον καναπέ, υποστηρίζοντας τους «δικούς τους», έτσι αντιλαμβάνονται αυτοί οι τύποι τον πόλεμο…γι’ αυτό ο Κορτσίνσκι και ο Στερνένκο είναι τα είδωλά τους. Και η αναγκαστική επιστράτευση; Ε, η χώρα περνά δύσκολους καιρούς. Τα παιδιά από το TCR κάνουν δύσκολη δουλειά.
Λυπάμαι πραγματικά αυτούς που απειλούνται από το busification — ας πούμε 1 εκατομμύριο — και όσους βρίσκονται κοντά στη γραμμή του μετώπου — ας πούμε 3 εκατομμύρια… Αυτό είναι το 15% του πληθυσμού… Οι υπόλοιποι είναι όλοι υπέρ της συνέχισης του πάρτι σε βάρος άλλων… ώστε άνθρωποι σαν εμένα να συνεχίσουν να πεθαίνουν στο πεζικό… Για ποιους να λυπηθώ λοιπόν; Πού ακριβώς βρίσκονται αυτοί που θέλουν το τέλος του πολέμου;
Η γνώμη μου είναι η εξής: οι απλοί πολίτες θα έπρεπε να βοηθούν ο ένας τον άλλον και να μην μπλέκονται στα παιχνίδια των πολιτικών. Ανεξάρτητα από εθνικότητα, περιοχή κ.λπ. Αν το έκαναν όλοι αυτό, θα ήταν ευκολότερο για όλους να πολεμήσουν το κράτος και τους πολιτικούς. Αλλά αυτό είναι ουτοπικό. Εδώ, ένα απλό παιδί της συνοριοφυλακής από το Ράχοφ είναι έτοιμο να πιάσει έναν απλό οικοδόμο από το Χάρκοβο που διαφεύγει μέσα από το δάσος, περνώντας τα σύνορα, παρόλο που θα μπορούσε και να μην τον αντιληφθεί καν… και έτσι είναι ολόκληρη η κοινωνία. Κάθε απλός πολίτης είναι έτοιμος να στείλει έναν άλλον πολίτη στον θάνατο· όλοι παίζουν τα παιχνίδια των πολιτικών. Γι’ αυτό οι πολιτικοί ζουν άνετα και όλα τους πάνε καλά… ενώ ο απλός πληθυσμός βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται…»
Φυσικά, η εκτίμηση του συνομιλητή μας είναι υπερβολική — πιθανώς λόγω της διαμονής του στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση που διεξήγαγε το φιλοκυβερνητικό Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Κιέβου, στις 20-27 Απριλίου, στα εδάφη που ελέγχονται από την ουκρανική κυβέρνηση, το ποσοστό των ερωτηθέντων που αντιτάσσεται στην αποχώρηση των ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων από τα εναπομείναντα τμήματα της περιφέρειας Ντονέτσκ έπεσε στο 57%, ενώ στις αρχές Μαρτίου το ποσοστό ήταν 62%. Όσοι δηλώνουν πρόθυμοι να αντέξουν τον πόλεμο «όσο χρειαστεί» μειώθηκαν στο 48%, από 54% που ήταν στις αρχές Μαρτίου. Παρόλα αυτά, ακόμη και αυτά τα ποσοστά στήριξης του πολέμου, στον πέμπτο χρόνο του, παραμένουν τεράστια. Επιπλέον, παρόλη την άνοδο του αντιπολεμικού αισθήματος, κάθε πιθανότητα διαμαρτυρίας στους χώρους εργασίας παραλύει, επειδή ο φόβος απώλειας της εξαίρεσης από την επιστράτευση εμποδίζει τους άντρες εργαζόμενους να αγωνιστούν ακόμη και για τις πιο στοιχειώδεις υλικές βελτιώσεις.(4)
Η βιομηχανική και χρηματοπιστωτική βάση της φυλακής των «δικών μας» ανθρώπων βρίσκεται κυρίως στην εε, και το να αντέξει [το ουκρανικό κράτος] στις ρωσικές επιθέσεις έχει αξιολογηθεί ως πολύ πιο σημαντικό σε σύγκριση με το γεγονός ότι οι μάχιμες ταξιαρχίες μπορεί να διαθέτουν μόλις το ένα τρίτο του προσωπικού τους.
Η φυγή των στρατιωτών κατά εκατοντάδες χιλιάδες, που αντικαθίστανται κάθε μήνα από νέους, δεν εκτροχιάζει από μόνη της τον πόλεμο — τόσο ο ρωσικός όσο και ο ουκρανικός στρατός εξακολουθούν να είναι λειτουργικοί, παρότι έχουν χάσει από την λιποταξία ολόκληρες ταξιαρχίες· αυτή η φυγή απλώς δένει τα χέρια των δύο συγκρουόμενων κρατών και τα εμποδίζει να ξεπεράσουν τη βαλτωμένη κατάσταση. Πρόκειται για μια κατάσταση που έχει ήδη παραταθεί τόσο πολύ, ώστε η μια ή η άλλη πλευρά θα μπορούσε να καταφύγει σε απότομη κλιμάκωση, προσπαθώντας απελπισμένα να πετύχει μια αποφασιστική στροφή υπέρ της.Αντί να προσευχόμαστε στα ποσοστά λιποταξίας, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο να γίνει δυσκολότερη η αρπαγή νέας τροφής για τα κανόνια: μόνο σε αυτή την ανασκόπηση υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι των οποίων τα ονόματα αξίζει να ακούγονται τακτικά έξω από τις πρεσβείες της χώρας που έχει μετατραπεί σε ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία, μαζί με τους ήρωες του προηγούμενου υλικού μας: τον μάρτυρα με το τουφέκι Ιγκόρ Π. από την Οδησσό, τον Βαντίμ Κουζούμπ από το Λούμπνι που απειλείται με ισόβια, τον Χριχόρι Κεντρούκ από το Λβιβ, τον Γιούρι Ντμίτριουκ από το Σλαβιάνσκ…Αν όσοι κάνουν αυτοάμυνα στους δρόμους γνωρίζουν ότι δεν θα μείνουν μόνοι μετά τη σύλληψή τους και ότι η τύχη τους θα προσελκύσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο εξωτερικό, η διεξαγωγή του ανθρώπινου σαφάρι μπορεί να γίνει πολύ πιο επικίνδυνη για τους κυνηγούς.
Μερικά ακόμη δικά μας κείμενα από το πρώτο μισό του 2026, σχετικά με την πρακτική του κοινωνικού αγώνα στα μέρη μας, δεν έχουν ακόμη μεταφραστεί από τα ρωσικά λόγω έλλειψης πόρων:
Οργή των Γκρίζων Δρόμων: Αναμνήσεις από τις μαζικές λεηλασίες στο Χάρκοβο κατά τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, ως κρίκος μιας παγκόσμιας αλυσίδας εξεγέρσεων ενάντια στην άνοδο του κόστους ζωής, και πώς το σημερινό busification έχει τις ρίζες του στο πώς οι περαστικοί κυνηγούσαν τότε καταδίωκαν ο ένας τον άλλον·
Κανένας Σωτήρας από τα Πάνω δεν μας Λυτρώνει: η ουκρανία αναζητά τρόπους να διοχετεύσει τη δυσαρέσκεια απέναντι στον τρόμο της επιστράτευσης προς τη διακοσμητική αντιπολίτευση, όπως ο δήμαρχος της πόλης μας·
Ο Κόσμος Εκεί Έξω Είναι Τόσο Τεράστιος: βασικά σημεία για την ασφαλή διέλευση των συνόρων αυτό το καλοκαίρι, βασισμένα σε μαρτυρίες όσων ζήτησαν τη συμβουλή μας, καθώς και στην παρακολούθηση ανοιχτών πηγών·
Η Γιορτή Όσων Επιλέγουν τη Ζωή: φωνές κατοίκων του Χαρκόβου και του Μπέλγκοροντ, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης, εξηγούν ότι αυτός ο πόλεμος είναι περιττός για τη Σλομποζανστσίνα μας, που είναι χωρισμένη από το μέτωπο και μας επιβάλλεται από τα πάνω·
Μακριά από την Πολυκοσμία και Παράνομοι στην Ενδοχώρα: οι εμπειρίες και τα εμπόδια της αγροτικής αυτάρκειας έξω από τον κρατικό έλεγχο, στις παρυφές της περιοχής μας κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το χειρότερο είναι ότι όσο πιο έντονος γίνεται ο πόλεμος ενάντια στον πόλεμο, τόσο λιγότερη προσοχή προσελκύει εκτός ουκρανίας. Σπάνιες άμεσες δράσεις, όπως αυτή που πραγματοποίησε ο σύντροφός μας και αναγνώστης Angry Unicorn στις 27 Απριλίου στην πρωτεύουσα της σλοβακίας, απλώς επιβεβαιώνουν τον θλιβερό κανόνα. Γενικά, οι συνεχιζόμενες συζητήσεις παραμένουν ακόμα στο επίπεδο του «η ουκρανία είναι κακή επειδή είναι κράτος» και του «δεν πολεμούν όλοι οι ουκρανοί εθελοντικά». («Σας ευχαριστούμε για αυτή την αντίσταση», θα μπορούσαν να τους πουν οι ουκρανοί αξιωματούχοι και οι αξιωματούχοι του νατο.). Αυτές οι αδιέξοδες συζητήσεις δεν απευθύνονται καν στις πλατιές μάζες των εργαζομένων που επηρεάζονται από τη φιλοουκρανική τηλεοπτική προπαγάνδα, αλλά σε τύπους όπως οι φαιό-«μαύροι» λακέδες του Κορτσίνσκι (στμ. αυτοί που εννοούνται εδώ είναι οι «αναρχικοί», υποστηρικτές φασιστικών πρακτικών), που ήδη δηλώνουν ανοιχτά, με αφορμή το παράδειγμα των λάκκων για την παράνομη φυλάκιση ουκρανών στρατιωτών, ότι η στέρηση της ελευθερίας είναι αναγκαία για να πολεμήσει κανείς για την ελευθερία.
Αν εξακολουθείτε να θέλετε να σπαταλάτε χρόνο σε αντιπαραθέσεις πάνω σε αυτά τα θέματα, πιθανότατα θα είχατε περάσει ολόκληρο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προσπαθώντας να πείσετε τον Χίτλερ ότι οι Εβραίοι δεν πρέπει να καίγονται σε φούρνους. Αυτά σίγουρα δεν είναι για την Assembly. Εμείς προτιμάμε να δουλεύουμε ώστε οι υποστηρικτές των «αντι-αποικιακών» και «αντι-ιμπεριαλιστικών» λάκκων να μην έχουν κανέναν να ρίξουν εκεί μέσα, πέρα από ο ένας τον άλλον. Αν θα θέλατε να συμβάλετε σε αυτή τη δύσκολη προσπάθεια, περιμένουμε πάντα νέα σας.
Αν η κατσαρόλα έχει σφηνώσει βαθιά στο κεφάλι, μόνο λοβοτομή βοηθάει! (5) Κι όταν αυτή η λοβοτομή γίνεται μαζικά, λέγεται επανάσταση!
assembly
7/6/2026
(1) (ΣτΜ) DOU.ua: Η μεγαλύτερη ουκρανική διαδικτυακή σελίδα που απευθύνεται σε εργαζόμενους στον προγραμματισμό. Μεταξύ άλλων υπηρεσιών παρέχει ενημέρωση, αγγελίες για θέσεις εργασίας, στατιστικές αναλύσεις μισθών, προφίλ εταιρειών με αξιολογήσεις και δημοφιλή forum (σε αυτά αναφέρεται το απόσπασμα).
(2)(ΣτΜ) Serhii Sternenko, Yevhen Karas, Dmytro Korchynsky: εθνικιστές ακτιβιστές και μιντιακές προσωπικότητες.
(3)(ΣτΜ) Kyrylo Budanov: στρατιωτικός αναλυτής, Oleksandr Turchynov: ουκρανός πολιτικός.
(4)(ΣτΜ] Στην ουκρανία, η επιστράτευση μπορεί να αποφευχθεί μέσω ενός συστήματος αναβολών, επί λέξει «κράτησης» (reservation) των εργαζομένων από τους εργοδότες τους, εφόσον η λειτουργία της επιχείρησης έχει κριθεί κρίσιμη για τις ένοπλες δυνάμεις και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, την οικονομία και την ομαλή λειτουργία της, την αλυσίδα εφοδιασμού καταναλωτικών και στρατιωτικών αγαθών, την ενέργεια, τη δημόσια υγεία, την εκπαίδευση, και τα λοιπά συστατικά στοιχεία του εμπόλεμου κράτους.
5) (ΣτΜ) Πρόκειται μάλλον για λογοπαίγνιο με αναφορά στις κατσαρόλες που χρησιμοποίησαν κάποιοι διαδηλωτές του Euromaidan για κράνη. Με αφορμή αυτή την αυτοσχέδια αυτοάμυνα, η κατσαρόλα ως κράνος έχει συσχετιστεί,με μειωτικό πνεύμα, με τον ουκρανικό εθνικισμό.